ΕΛΛΑΣ

ΕΛΛΑΣ

ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

12.8.17

Ο ανθελληνικός λόγος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου κατά την ενθρόνιση του


«Δυστυχώς οι δυο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές».

(Η φιλοτουρκική δήλωση του Πατριάρχη, έγινε μια μόλις βδομάδα πριν την ενθρόνισή του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις 2 Νοεμβρίου του 1991 και δημοσιεύτηκε από τις εφημερίδες Αυριανή και Ελεύθερη ώρα – 30 Οκτωβρίου 1991).

Ο εικονιζόμενος αξιωματικός του ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ στρατού, είναι ο τότε ιεροδιάκονος Βαρθολομαίος Αρχώντης, νυν Οικουμενικός Πατριάρχης.

Λόγια του Βαρθολομαίου υπέρ Τούρκων:
«Δυστυχώς οι 2 λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων. Ξεσηκώθηκαν το 1821 κάτι ξεβράκωτοι και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές.» .
Οι Τούρκοι δεν δίδουν εύκολα τα στρατιωτικά αξιώματα εάν δεν είναι βέβαιο ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα τους! Εάν δεν είναι Τούρκος υπήκοος, διερωτώμεθα: είναι Έλληνας ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ή Τούρκος;





8.8.17

ΜΟΝΑΔΑ 731 ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ...



Οι Κινέζοι κάνουν λόγο για αεροψεκασμούς αμάχων με τοξίνη αλλαντίασης, ενέσεις λύσσας και κίτρινου πυρετού, εγχειρήσεις σε αιχμαλώτους χωρίς αναισθητικό, μέχρι και μολύνσεις νεογέννητων με πανώλη... 

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1931 ξέσπασε ένας από τους αιματηρότερους πολέμους του 20ου αιώνα, ο Σινο-ιαπωνικός πόλεμος. Μέσα σε έξι μήνες οι Ιάπωνες κατέλαβαν τη βορειοανατολική Κίνα. 
Το 1932 μια ολιγάριθμη ομάδα Ιαπώνων επιστημόνων, με επικεφαλής τον νεαρό αξιωματικό Σίρο Ισίι, περιόδευσε στα νεοκατεκτημένα εδάφη αναζητώντας ένα χώρο για εγκατάσταση εργαστηριών βιολογικού πολέμου. 

Ο Ισίι, ένας αμοραλιστής δρ ιατρικής, με υψηλές διασυνδέσεις στην ιαπωνική κυβέρνηση, είχε καταφέρει να την πείσει, ότι τα βιολογικά όπλα θα χάριζαν τη νίκη στην Ιαπωνία. Τελικά το 1936, με εντολή του αυτοκράτορα Χιροχίτο, ιδρύθηκαν δύο εργαστήρια. 

Η Μονάδα 731 (στο Πινγκ Φανγκ) με την ονομασία: «Τμήμα πρόληψης επιδημιών και καθαρισμού υδάτων της Στρατιάς του Κουαντούγκ». Το δεύτερο εργαστήριο ονομάστηκε Μονάδα 100. Η επίσημη ονομασία της ήταν «Τμήμα πρόληψης της Στρατιάς του Κουαντούγκ». 

Πίσω απ’ αυτές τις ονομασίες κρυβόταν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα βιολογικών όπλων, το οποίο χρηματοδοτείτο αφειδώς από την ιαπωνική κυβέρνηση. Στις 4 Οκτωβρίου 1940 οι Ιάπωνες εξαπέλυσαν βακτηρίδια πανώλης, εναντίον κινεζικών στρατευμάτων στην περιοχή Τσενχιάνγκ.... 

Ο διαβόητος Σίρο Ισίι παραδέχθηκε τα πειράματα σε ανθρώπους... 

 άλλες τέσσερις βιολογικές επιθέσεις μέχρι τον Ιανουάριο του 1941, με πολύ φτωχά αποτελέσματα. Ο Ισίι βελτίωσε τις τακτικές του και οργάνωσε δύο νέες επιθέσεις, εναντίον αμάχων. 

Προκλήθηκαν όντως επιδημίες πανώλης, αν και ο αριθμός των θυμάτων παραμένει ανεξακρίβωτος. Μετά το τέλος του πολέμου τα αρχεία της Μονάδας 731 έπεσαν στα χέρια του Αμερικανικού Στρατού.... 
Ωστόσο, δεν δόθηκε στη δημοσιότητα το παραμικρό στοιχείο για βιολογικό πόλεμο. Αυτό ώθησε τους Ιάπωνες να αρνηθούν κάθε κατηγορία περί βιολογικών επιθέσεων. Οι Κινέζοι όμως κάνουν λόγο για αεροψεκασμούς αμάχων με τοξίνη αλλαντίασης, ενέσεις λύσσας και κίτρινου πυρετού, εγχειρήσεις σε αιχμαλώτους χωρίς αναισθητικό, μέχρι και μολύνσεις νεογέννητων με πανώλη. 

Στα παραπάνω συνηγορούν και μαρτυρίες Αμερικανών και Βρετανών αιχμαλώτων πολέμου. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Αμερικανοί συνέλαβαν 5.570 Ιάπωνες και τους παρέπεμψαν σε δίκη με την κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου. Ανάμεσά τους δεν υπήρχε ούτε ένας υπεύθυνος προγράμματος βιολογικού πολέμου. Ούτε καν κάποιος χαμηλόβαθμος τεχνικός. 

Οι ΗΠΑ είχαν ξεκινήσει το δικό τους βιολογικό πρόγραμμα το 1942. Τρία χρόνια μετά, τα αντίστοιχα προγράμματα των Βρετανών και των Σοβιετικών φαίνονταν ότι παρουσίαζαν μεγαλύτερη εξέλιξη. Η συνεργασία με Ιάπωνες ειδικούς φάνταζε ως μοναδική ευκαιρία για τους Αμερικανούς ώστε να υπερκαλύψουν τη διαφορά με τους άσπονδούς συμμάχους τους. 


Από το 1940, στην περιοχή Χαρμπίν της Μαντζουρίας, λειτουργούσε η “Μονάδα Πρόληψης Επιδημιών και Παροχής Νερού”, γνωστή και ως “Μονάδα 731”. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Ιάπωνας Σίρο Ίσι, μικροβιολόγος και αξιωματικός του ιαπωνικού στρατού. 

Καθημερινά κατέφταναν φορτηγά που μετέφεραν “κούτσουρα”, όπως τα αποκαλούσαν οι εργαζόμενοι της μονάδας. Τα “κούτσουρα” μετάφερονταν σε ψάθινα στρώματα και καλύπτονταν με κουβέρτες. 

Αν τα παρατηρούσε κανείς από πιο κοντά, θα έβλεπε ότι οι κουβέρτες ήταν λερωμένες με αίμα και απ’ τα φορία, πολλές φορές εξείχαν ανθρώπινα μέλη. Τα “κούτσουρα” ήταν άνθρωποι που χρησιμοποιούνταν από τους ερευνητές της μονάδας ως πειραματόζωα.... 

Βασικό πεδίο έρευνας των Ιαπώνων ήταν η μελέτη ασθενειών και η ταχύτητα με την οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους πληθυσμούς. Οι επιστήμονες μόλυναν τους αιχμαλώτους με ασθένειες για να δουν το ρυθμό επιδείνωσης της υγείας τους. 

Για να μην αλλοιωθούν τα όργανα από την αποσύνθεση,τα θύματα εγχειρίζονταν όσο ήταν ακόμα ζωντανοί. Οι εγχειρήσεις γίνονταν χωρίς αναισθησία, γιατί οι ουσίες θα επηρέασαν τη λειτουργία του οργανισμού. Ένας από τους ερευνητές της μονάδας, ο Γιόσιο Σινοζούκα, θυμάται ότι ένας γιατρός παρακολουθούσε προσεκτικά τον σφυγμό του ασθενή, ενώ ένας δεύτερος γιατρός περίμενε με το νυστέρι στο χέρι. 


                       Γιατροί ποζάρουν με τον ανθρώπο – «πειραματόζωο»

Η πρώτη τομή στον ξύπνιο ασθενή γινόταν μόνο αφού έδινε άδεια ο πρώτος γιατρός, γιατί υπήρχε κίνδυνος να καλυφθούν με το αίμα του ασθενή και να μολυνθούν οι ίδιοι.... 

Υπήρχε ολόκληρο τμήμα της μονάδας αφιερωμένο στη μελέτη των κρυοπαγημάτων. Οι επιστημονές εξέταζαν αν ο αποτελεσματικότερος τρόπος θανάτωσης ήταν το κρυοπάγημα ή η αφυδάτωση. 

Γι’ αυτό άφηναν αιχμαλώτους εκτεθειμένους στους παγωμένους χειμώνες της Μαντζουρίας, με θερμοκρασίες που έφταναν και τους -40 βαθμούς Κελσίου. 

Σε άλλο χώρο έδεναν αιχμαλώτους σε πασσάλους σε διάφορες αποστάσεις γύρω από μία βόμβα. Μετά την έκρηξη, όσοι είχαν επιζήσει, δέχονταν την ιατρική περίθαλψη των επιστημόνων, που έψαχναν θεραπεία για τους τραυματισμούς από βλήματα.... 

Η μονάδα 731 εφοδίασε ιαπωνικά αεροσκάφη με “βόμβες βακτηρίων”. Ήταν κεραμικές κατασκευές που ρίπτονταν από τα αεροπλάνα σε κατοικημένες περιοχές. Οι επιστήμονες, μόλυναν το νερό των γειτονικών περιοχών και έφτασαν στο σημείο να μοιράζουν γλυκά με άνθρακα σε ανυποψίαστα παιδιά. 

Από το 1939 μέχρι το 1942, εξοντώθηκαν ολόκληρα χωριά στις περιοχές γύρω από τη μονάδα 731. Οι Γιαπωνέζοι, ντυμένοι με προστατευτικές άσπρες στολές, επισκέπτονταν τα χωριά και εξέταζαν τους ασθενείς επιτόπου πριν πεθάνουν. Με τα μέσα και της γνώσεις της εποχής όμως, ήταν αδύνατον να απομονώσουν την ασθένεια, με αποτέλεσμα να αρρωστήσουν και να πεθάνουν περίπου 1.600 Ιάπωνες που εργάζονταν στη μονάδα. Η αθώωση Οι Ιάπωνες παραδόθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945. 

Ο αυτοκράτορας Χιροχίτο έδωσε εντολή να καταστραφούν οποιαδήποτε στοιχεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της χώρας. Ανάμεσά τους ήταν και 400 Κινέζοι φυλακισμένοι, που εκτελέστηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη.... 

Όμως, ο Χιροχίτο άδικα ανησύχησε. Ο Σίρο Ισί ήρθε σε συμφωνία με τους Αμερικάνους για να εξασφαλίσει την ελευθερία του. Θα παρέδιδε στους Αμερικάνους τα στοχεία που είχαν συγκεντρώσει μετά από χρόνια ερευνών, με αντάλλαγμα την ασυλία του. 

Οι Αμερικάνοι που απειλούνταν από τους Σοβιετικούς στην ανατολή, ήθελαν να αναπτύξουν τα δικά τους βιοχημικά όπλα και οι έρευνες των Ιαπώνων θεωρήθηκαν πληροφορίες ανεκτίμητης αξίας. Έτσι δεν τιμωρήθηκε κανείς από τους επιστήμονες που δολοφόνησαν χιλιάδες αθώους. 

Ο Σίρο Ίσι πέθανε στις 9 Οκτωβρίου του 1959 σε ηλικία 67 ετών, χωρίς να περάσει ούτε μία μέρα στη φυλακή. 

                      Για τα εγκλήματα δεν πλήρωσε κανείς... 


Της Αθηνάς Τζίμα... Νίκος Γιαννόπουλος ιστορικός  ... 


5.8.17

Θεοδώρα. Η πόρνη που έγινε αυτοκράτειρα...



Στην πολυτάραχη ιστορία του βυζαντινού κράτους είναι πολλές οι μορφές που εξάπτουν την περιέργεια του απλού αναγνώστη και κεντρίζουν το ενδιαφέρον των μελετητών με την αμφιλεγόμενη προσωπικότητά τους. Μια απ’ αυτές είναι η αυτοκράτειρα Θεοδώρα (503(;) – 547/48), σύζυγος του Ιουστινιανού Α’. 

Η Θεοδώρα ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, από τον ιππόδρομο του 6ου αιώνα, ένα περιβάλλον στο οποίο μόνιμη μέριμνα αποτελούσε η επιβίωση. Το πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο όσων εργάζονταν σ’ αυτόν, ανάγκαζε τους ανθρώπους να ασχολούνται με ευκαιριακά επαγγέλματα και να κατοικούν σε τρώγλες. 



Η φθηνή ψυχαγωγία και διασκέδαση ήταν κομμάτι του υποκόσμου της Κωνσταντινούπολης. Θεοδώρα η ηθοποιός Η Θεοδώρα αναγκάστηκε από πολύ μικρή να εμφανιστεί στη σκηνή του θεάτρου ως ηθοποιός, γεγονός που καταδίκαζαν η Εκκλησία και η κοινωνία, αφού στο Βυζάντιο οι γυναίκες του θεάτρου έφεραν το στίγμα του εξευτελισμού και της ανηθικότητας. 

Μετά από πολλές περιπέτειες και ταξίδια σε διάφορες περιοχές του ρωμαϊκού κράτους, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου γνώρισε τον Ιουστινιανό, ο οποίος την ερωτεύτηκε. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου πλέον για τη Θεοδώρα να γίνει σύζυγός του και Αυγούστα, μετά τη στέψη του Ιουστινιανού ως αυτοκράτορα. 

Ο Ιουστινιανός με τη Θεοδώρα. Αυτή ακριβώς η εξελικτική της πορεία, από το θέατρο στον αυτοκρατορικό θρόνο, ίσως ενόχλησε και ενοχλούσε μέχρι τον θάνατό της τον ιστορικό Προκόπιο από την Καισάρεια. Αυτός, καθώς αντιδρούσε με τον αυτοκράτορα και την πολιτική του, ωθήθηκε στο να γράψει κρυφά το βιβλίο, «Απόκρυφη Ιστορία». Πρόκειται για ένα λιβελογράφημα που στρέφεται τόσο εναντίον της Θεοδώρας όσο και του Ιουστινιανού. 

Ο Προκόπιος προβάλλει ως σκοπό της συγγραφής αυτού του έργου την αποκάλυψη όλης της αλήθειας στις επόμενες γενεές. Το έργο, όμως, αποτελεί μάλλον μια συνειδητή προσπάθεια δυσφήμησης του αυτοκρατορικού ζεύγους. Οι επικρίσεις πάντως στρέφονται κυρίως εναντίον της Θεοδώρας, της οποίας το παρελθόν πυροδοτεί σωρεία φανταστικών ή μη αφηγήσεων, που υποβαθμίζουν το πρόσωπό της και κατ’ επέκταση πλήττουν και το ήθος και το κύρος του Ιουστινιανού. Οι σχετικές αφηγήσεις, πάντως, για την «ηθική» της αυτοκράτειρας, χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες. 

Η κόρη του αρκουδιάρη Η παρουσίαση αρχίζει από τη γέννησή της. Κατά τον συγγραφέα, ήταν κόρη κάποιου «αρκουδιάρη», που τον έλεγαν Ακάκιο. Γεννημένη στο περιβάλλον ενός τσίρκου, η Θεοδώρα δεν μπορούσε παρά να ακολουθήσει μια προδιαγεγραμμένη πορεία. 

Πριν ακόμη ωριμάσει, εμφανίστηκε στη σκηνή ενός τσίρκου, γεγονός καταδικαστέο από την ηθική του Βυζαντίου, εφόσον οι «γυναίκες της σκηνής» ήταν πασίγνωστες για την ανηθικότητά τους. Εκτός από τις χυδαίες παραστάσεις τους, προσέφεραν στους άνδρες και «άλλου είδους» υπηρεσίες. Ο Προκόπιος περιγράφει με πολύ άσχημο τρόπο ότι εφόσον η Θεοδώρα δεν είχε ακόμη ωριμάσει, επιδιδόταν σε ασέλγεια παρά φύσιν. 

Ωριμάζοντας, έγινε μια τυπική «παρακατιανή», κατά τον συγγραφέα, δηλαδή μια πόρνη, που προσέφερε τις υπηρεσίες της σε πεζούς στρατιώτες, ακόμη και σε δούλους. Αδίστακτη και «ξετσίπωτη», συνήθιζε να αλλάζει συχνά εραστές, με κόλπα του κρεβατιού όλο και πιο ασυνήθιστα: «Πουθενά στον κόσμο δεν γεννήθηκε κανείς παραδομένος σε κάθε είδους ηδονή, όσο αυτή». Ο Προκόπιος την παρουσιάζει μάλιστα να παραπονιέται ότι θα ήθελε να έχει περισσότερες… τρύπες, ώστε να ηδονίζεται πιο πολύ! Το αγαπημένο της νούμερο στο τσίρκο, κατά τον λιβελογράφο, ήταν να τοποθετεί κόκκους σιταριού στα απόκρυφά της σημεία, τα οποία τσιμπούσαν χήνες, προκειμένου να φάνε το σιτάρι. 



Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα Περιζήτητη πλέον στα συμπόσια, επιδιδόταν σε ολονύχτια όργια με όλους τους συνδαιτυμόνες. Όπως με περισσή υπερβολή αναφέρει ο συγγραφέας, μια φορά σε ένα συμπόσιο συνουσιάσθηκε με περισσότερους από 40 άνδρες. «Με τόση λαγνεία καμάρωνε για το κορμί της, ώστε φαινόταν ότι δεν έχει το αιδοίο της στη φυσική του θέση, όπως οι άλλες γυναίκες, αλλά ότι το έχει στο κούτελο». Ήταν πασίγνωστη για τον έκλυτο βίο και τη λαγνεία της και κάθε συνάντηση μαζί της είχε καταντήσει να θεωρείται το πλέον βρώμικο πράγμα. 

«Αλλά και εκείνοι που την πλησίαζαν, αμέσως αποκαλύπτονταν ότι δεν το συνήθιζαν να συνουσιάζονται κατά τους νόμους της φύσης. Αργότερα, η Θεοδώρα έφυγε μαζί με κάποιον Εκηβόλο, που είχε αναλάβει τη διοίκηση της Πενταπόλεως (περιοχή με πέντε πόλεις στη Λιβύη), ο οποίος όμως την έδιωξε. 

Έτσι, η Θεοδώρα βρέθηκε να ασκεί ξανά το συνηθισμένο της επάγγελμα, πουλώντας άνομα το κορμί της. Αρχικά, πήγε στην Αλεξάνδρεια, έπειτα αφού περιπλανήθηκε σε όλη την Ανατολή επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ασκώντας σε κάθε πόλη το επάγγελμά της. Μόλις όμως έφθασε εκεί, την ερωτεύτηκε ο Ιουστινιανός παράφορα, αιχμάλωτος ίσως από τα κόλπα της στο κρεβάτι. Στην αρχή την συναναστρεφόταν ως ερωμένη, μολονότι την είχε ανυψώσει στο αξίωμα της πατρικίας. 

Η Θεοδώρα λοιπόν, κατάφερε αμέσως να αποκτήσει υπέρμετρη δύναμη και τεράστια πλούτη, «γιατί για τον άνθρωπο αυτόν -όπως συνήθως συμβαίνει με τους τρελά ερωτευμένους- το πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο ήταν να κάνει όλα τα χατίρια της αγαπημένης του και να της προσφέρει όλα τα πλούτη του κόσμου. 

Όσο για το κράτος, καιγόταν σαν προσάναμμα για χάρη αυτού του έρωτα». Ανεξάρτητα αν όλα τα παραπάνω είναι αλήθειά ή όχι, η Θεοδώρα έχει στιγματιστεί ανεξίτηλα στην ιστορία ως η πόρνη που έγινε αυτοκράτειρα. 

Νίκος Γιαννόπουλος Ιστορικός... 
πηγη mixanitouxronou.gr

18.3.17

ΤΙ θα είχε να ειπεί.Σήμερα Ο Ιησούς;

Αν γινότανε τρόπος να ξαναγυρίσει σήμερα κοντά μας, και έβλεπε τη χάρη με την οποία τον έχρισε η ιστορία, θα χαιρότανε. Γιατί θα 'βρισκε πως την άξιζε τέτοια τιμή από τους ελάχιστους εκείνους που κατανοούν το δράμα του. Επειδή έζησε ζωντανός το θάνατο του.

Όμως, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύ­ουν σήμερα σα θεό, τους χριστιανούς καθώς τους λένε, θα είχε να ειπεί. 

Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες! Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπότα­μος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω. 


Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω. Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή, και τις δολερές σας πράξεις. Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας. 

Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας. Και σεις με κάματε ση­μαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας. 

Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πό­λης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα! 

Γιομάτοι ακαθαρ­σίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα. Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα, το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλλη­λούια από τα τείχη στην πόλη. Χωρίς να ξέρουν ότι ετοί­μαζαν το χαμό τους. 

Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμί­σετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι. Κακά σας έμα­θε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη. Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα. Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου. 

Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα. Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου. Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό. Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει. Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου. 

Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία. Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει. Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας. Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους. Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; 

Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες; Το χρώσταγα στην αμά­θεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας; Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας; Ναι. Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν' αγαπάτε τους άλλους. Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν' αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν' αγαπάτε τον εαυτό σας; 

Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία; Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο. Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι. 

Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβή­ξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος. Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες. Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα. Τέλος. Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!


Δημήτρης Λιαντίνης 

28.1.17

Τα αρχαία sms ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ


 




Στην αρχαιότητα δημιουργήθηκε μία από τις πιο διορατικές εφευρέσεις. 
Ο Αινείας ο Τακτικός ανακάλυψε την πρώτη μέθοδο υπεραστικής επικοινωνίας. 

Το 350 π.Χ. εφηύρε τον υδραυλικό τηλέγραφο, συσκευή που μπορούσε να μεταφέρει γρήγορα «έτοιμα μηνύματα», σε μεγάλες αποστάσεις. 

Ο στρατηγός από τη Στυμφαλία ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε και έγραψε οδηγό για τις στρατιωτικές επικοινωνίες, καθώς θεωρούσε ότι οι δάδες δεν επαρκούσαν σε καιρό πολεμικών συγκρούσεων. 

Και αυτό διότι δεν υπήρχαν λεπτομέρειες στο μήνυμα ούτε κάποια περιγραφή ενώ ο χρόνος που χανόταν ήταν πολύτιμος. Έτσι, ανέπτυξε τον αποκαλούμενο υδραυλικό τηλέγραφο, δηλαδή μηχανισμό μετάδοσης προσυμφωνημένων μηνυμάτων σε μια 
προσπάθεια να ξεπερασθούν οι δυσκολίες. 






Όταν ήθελαν να μεταδώσουν μήνυμα, ειδοποιούσαν την απέναντι σκοπιά υψώνοντας αναμμένο πυρσό. Αριστερά η συσκευή που εκτίθεται στο Μουσείο Τηλεπικοινωνιών του Cosmote 
Ο υδραυλικός τηλέγραφος του Αινεία του Τακτικού. 

Χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την ταχεία μεταφορά μηνυμάτων στην αχανή αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Πώς λειτουργούσε Επρόκειτο για συσκευή από την οποία μπορούσαν να σταλούν προσυμφωνημένα μηνύματα. 

Όπως, δηλαδή, συμβαίνει σήμερα μέσα από τις συσκευές των κινητών, τα οποία έχουν την δυνατότητα να αποστείλουν «πρότυπα μηνύματα», όπως για παράδειγμα «είμαι σε σύσκεψη», «θα σας καλέσω αργότερα» κτλ. 

Ο υδραυλικός τηλέγραφος είχε τη δυνατότητα αποστολής 20 τέτοιων μηνυμάτων, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της εποχής, όπως «παύσατε πυρ», «οπισθοχώρηση», «ο εχθρός πλησιάζει», «τέλος συναγερμού», «επίθεση», «κυκλωτική κίνηση» και άλλα. 

Ήταν ένας χάλκινος κύλινδρος που είχε νερό στη βάση του. Εκεί επέπλεε ένας μεγάλος φελλός. Πάνω στον κύλινδρο βρίσκονταν στηριγμένα σε όρθια θέση τα «έτοιμα μηνύματα». 

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια μικρή βρύση, ένας κρουνός, όπως λεγόταν εκείνη την εποχή, που στηριζόταν σε μεγάλη λεκάνη. Ίδια συσκευή υπήρχε και στην απέναντι πλευρά, όπου πήγαινε το μήνυμα. 

Έτσι, γινόταν εφικτή η επικοινωνία ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη. Αντίστοιχα, και στις δυο πλευρές, υπήρχε κάποιος χειριστής. 
Ο αποστολέας άναβε έναν πυρσό και περίμενε την ανταπόκριση Μόλις ο δέκτης άναβε και τον δικό του πυρσό, οι δυο χειριστές άνοιγαν ταυτόχρονα τις βρύσες τους. 




Όταν η στάθμη του νερού έφτασε στο επιθυμητό ύψος, που αντιστοιχούσε σε ένα μήνυμα, με την ίδια διαδικασία των πυρσών ο πομπός ενημέρωνε τον δέκτη να κλείσει τον κρουνό του. 

Για να λειτουργήσει σωστά και να μην γίνει λάθος στο μήνυμα – που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο σε περίπτωση πολέμου – έπρεπε οι κινήσεις να γίνονται με μεγάλη ακρίβεια. 

Όλα ξεκινούσαν από το ταυτόχρονο άνοιγμα και κλείσιμο της βρύσης. Μέσω του υδραυλικού τηλέγραφου, ο στρατός είχε πλέον τη δυνατότητα να επικοινωνεί με συγκεκριμένα μηνύματα, μεταξύ στρατιωτικών ομάδων, τα οποία σε περίπτωση εισβολής από ξηρά η θάλασσα θα μπορούσαν να μεταφερθούν εγκαίρως και στους πολίτες. 

Η ευφυέστατη μέθοδος αποστολής προσυμφωνημένων μηνυμάτων, που περιέγραψε ο Αινείας ο Τακτικός τον 4ο π.Χ. αιώνα,

 χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την ταχεία μεταφορά μηνυμάτων στην αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.



πηγη
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

18.12.16

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΧΑΣΑΜΕ!


Μία νέα μέρα, ηλιόλουστη μέρα, ξημέρωσε για την όμορφη χώρα της Cháka Di Clánia. Αγουροξυπνημένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, ρούφηξαν με μερικές δυνατές γουλιές τον καφέ τους, έφαγαν ένα καλό τοστ με μπόλικο τυρί και φιλέτα γαλοπούλας και κατά τις 11 το πρωί κίνησαν για τη δουλειά τους.

Άλλη μια μέρα ρουτίνας. Οι πασιέντζες στον υπολογιστή, οι αναρτήσεις φωτογραφιών στο Facebook και η κουβέντα με τους συναδέλφους για τα μυστικά του καλού σεξ είχαν πια γίνει μέρος της ρουτίνας τους. Τα είχαν πια βαρεθεί.
  
Το μόνο που τους απέμενε ήταν αυτό το παιχνίδι βασανισμού των πολιτών, που από τα χαράματα μαζεύονταν έξω από τους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες. 


Ένα παιχνίδι παλιό, αλλά εξαιρετικά διασκεδαστικό με πολλές έξυπνες ατάκες: «Αυτό το πιστοποιητικό δεν κάνει. Να φέρετε άλλο. 




Μετά θα πάτε στον τρίτο όροφο στο πρωτόκολλο, μετά στον δεύτερο για υπογραφή, στη συνέχεια στο διευθυντή, μετά θα βγείτε έξω να πάρετε από το μαγαζάκι χαρτόσημα και στη συνέχεια στον πρώτο όροφο, για να δώσετε ένα αντίγραφο. 

Μετά πάλι σε μένα και στη συνέχεια στο διευθυντή και μετά στο ισόγειο για επικαιροποίηση».

Η ευρηματικότητα στις κόμπλες κατά των πολιτών αποτελούσε το κύριο μέρος αυτού του αέναου παιχνιδιού. 

Ένας άτυπος ανταγωνισμός επικρατούσε πάντα μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων στη μικρή, αλλά πανέμορφη χώρα της Cháka Di Clánia. 

Όποιος κατάφερνε να εκνευρίσει περισσότερους πολίτες, κέρδιζε εύσημα και σεβασμό από τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους.

Κατά τις μία το μεσημέρι, μετά από δυο-τρεις ώρες ατάκας και σχολίων στο Facebook, οι δημόσιοι υπάλληλοι, έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής. 

Τα όμορφα ανοιξιάτικα απογεύματα, τα περνούσαν σε πλατείες για καφέ. Τα βράδια, ουζάκι και τσίπουρο σε κάτι μικρά μαγαζάκια σεσημασμένων φοροφυγάδων προπονημένων στο κλείσιμο του ματιού. 

Σε μπερδεύουν. Ποτέ δεν ξέρεις αν κλείνουν το μάτι ή έχουν θέμα με το οπτικό τους νεύρο. Αυτό ισχύει σχεδόν για όλους τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες. 


Διαγωνισμός φοροκλεψίματος και φοροαποφυγής κάθε χρόνο μεταξύ τους λίγο μετά την υποβολή των δηλώσεων. «Πόσα έκρυψες ρε μ@λ@κα φέτος; 15.000 χιλιάρικα; Ωραίος! Πάλι ο δικός σου στην εφορία καθάρισε, ε;».

Η ευγενής κάστα των μεγαλοεπιχειρηματιών, καναλαρχών, εργολάβων του δημοσίου και αρπακτικών των κρατικών συμβάσεων δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία της χρήσης τρικ στη φοροκλοπή και τα αδήλωτα εισοδήματα. 

Το κάνουν με ένα απλό τηλέφωνο σε κάθε πολιτευτή, βουλευτή και υπουργό. Ξέρουν, πως αυτή τους η επιθυμία πρέπει να γίνει σεβαστή, αλλιώς δεν χρηματοδοτούν καμία προεκλογική καμπάνια και δεν δίνουν καθόλου μίζα και μπαξισάκι στον κάθε δημόσιο λειτουργό. 

Αυτό πονάει όλους όσους διαχειρίζονται την εξουσία. Κάνουν λοιπόν ό,τι μπορούν, για να ικανοποιήσουν τους «ευεργέτες» τους.




Ο υπέροχος λαός της 
Cháka Di Clánia δεν έχει ελιτίστικες ανησυχίες. 
Δεν τους απασχολούσε η παγκόσμια οικονομική κρίση, μιας και ένας στους τρεις εργαζόταν στο Δημόσιο, 
ο άλλος ήταν συνταξιούχος και ο τρίτος, από γενετήσιο λάθος, γεννημένος φουκαράς, είλωτας και μαθημένος στην υπακοή και την αναμονή μιας πιθανής ρίψης ψίχουλων μπαγιάτικου ψωμιού σαν ένδειξη φιλευσπλαχνίας των «ημέτερων». 

Αυτός λοιπόν ο περήφανος λαός δεν έδινε δεκάρα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, την παγκόσμια φτώχεια, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, τα παιχνίδια των φαρμακοβιομηχανιών και τα ανίερα παιχνίδια της παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ. 
  



Τον απασχολούσαν άλλες, πιο ανθρώπινες ανησυχίες. Για παράδειγμα, πότε θα την κάνει για το χωριό της μάνας του ο γείτονας, για να του πηδήξουν την παιχνιδιάρα και λάγνα γυναίκα του. 

Πότε θα καταφέρουν να βουτήξουν κανένα 4x4 από τίποτα πλειστηριασμούς ή κανένα εξοχικό από κανένα ψώνιο, που πήρε δάνειο για χαβαλέ και τώρα τα χάνει όλα.Τα νέα για τη κυρα-Μαρίτσα, την αυτοδίδακτη νοσοκόμα της γειτονιάς, ήτανε καλά. Ο γιος της, που μετά από τέσσερις αποτυχημένες προσπάθειες να περάσει στην Ιατρική Σχολή, την έκανε για Ρουμανία. 

Εκεί σπουδάζει αργά, αλλά σταθερά. Καλά λοιπόν ήταν τα νέα. Είπε λοιπόν στη μάνα του, πως μετά από κάποιες διαπραγματεύσεις, τα βρήκε με τους καθηγητές του. 

Η κυρά Μαρίτσα θα τους έδινε ένα σεβαστό ποσό, θα τους φιλοξενούσε και δωρεάν στην παράνομη πανσιόν της στο όμορφο νησί της και επιτέλους ο μονάκριβος γιόκας της θα γινόταν γιατρός.

Η συνέχεια, απλή και γνωστή. Θα τον έχωνε σε κάποιο κρατικό νοσοκομείο με τρόπους, που μόνο οι περήφανοι πολίτες της Cháka Di Clánia γνωρίζουν, θα τον μοσχοπάντρευε με τη κόρη ενός τσιφλικά αγρότη γνωστού στο σόι του ορεσίβιου άντρα της, που πλούτισε από τις βαρβάτες επιδοτήσεις, και θα συνέχιζε τον ανθόσπαρτο βίο του. 

Άλλοι βέβαια κάτοικοι στην Cháka Di Clánia βρίσκουν πιο οικονομικές λύσεις. Μετά το Λύκειο, απευθείας στο Δημόσιο ή καμιά ΔΕΚΟ. Έτσι, χωρίς χασομέρια. 


Να δουλέψει το παιδί 10-15 χρόνια και μετά να βγει στη σύνταξη και με το εφάπαξ να ανοίξει αυτό το τυροκομείο στο χωριό στο όνομα της μάνας του.
 


Την Κυριακή, στην εκκλησία όλο το χωριό. Δηλαδή, η παροικία του χωριού, που πριν χρόνια μετακόμισε στην Αθήνα, ώστε μερικοί χωριανοί να ζήσουν κι αυτοί σαν άνθρωποι.

Να τον «βρέξουν» με τις ρωσίδες και τις ουκρανές χωρίς τα περίεργα, κουτσομπολίστικα μάτια των συγχωριανών τους. Ελεύθερος έρωτας.

Τι θα απογίνουν τα ιερά και τα όσια της φυλής; Οι παραδόσεις; Η θρησκεία; Τι θα λένε οι ένδοξοι πρόγονοι από τα νησιά των Μακάρων και τα Ηλύσια Πεδία, που τώρα κάνουν μπάνιο στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ μαζί με το Μεσσία;

Τι θα πουν οι άγιοι και οι αγίες, αυτοί οι αέναοι προστάτες του έθνους της Cháka Di Clánia;
    
Ο Μπάμπης, είναι ένας τριαντάρης νέος με πολλά προσόντα. Γνωρίζει όλες τις ποικιλίες του καφέ και ξέρει όλα τα στέκια, για να αράξει κανείς στην City
 Di Clánia, πρωτεύουσα αυτής της λαμπρής χώρας.


 Το χαρτζιλίκι πέφτει αβέρτα από την τριπλή σύνταξη της κορακοζώητης γιαγιάς του, που ακόμα τσιμπάει επιδοτήσεις για κάποια λιόδεντρα, που ποτέ δεν φύτεψε.

Με κουρεμένους κροτάφους και παχύ μαρξιστικό μούσι, ο Μπάμπης μαζεύει όλα τα γκομενάκια του ιδιωτικού ΙΕΚ που φοιτά και τους μιλά με στοχασμό κατά των μνημονίων, την υποδούλωση της ένδοξης χώρας του και το σοσιαλιστικό προτσές. 


Τους εξηγεί, πως η «λυκοσυμμορία» των βαρβάρων έχει βάλει στο χέρι τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Cháka Di Clánia
Τελευταία όμως, απέχει. Ένας μπάρμπας του από την Corona, μία όμορφη πόλη στα νότια της Cháka Di Clánia, του υποσχέθηκε θέση στην Εφορία.

Ο Μπάμπης όμως, το ξεκαθάρισε από την αρχή στο μπάρμπα από την Corona. Δεν θα μπει μέσα, για να βαράει σφραγίδες. Θα μπει μέσα, για να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη.

Θα γίνει συνδικαλιστής και θα καλεί τους συναδέλφους του σε λαϊκούς αγώνες. «Τα αγαθά κόπροις κτώνται», λέει με περηφάνια.

    
Η νύχτα σιγά-σιγά, διαδέχεται τη μέρα. Τα παράνομα ζευγάρια βγαίνουν από τα ξενοδοχεία μιας ώρας γύρω από την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας. 


Οι κουρασμένοι αγρότες αναζητούν μερικές στιγμές χαλάρωσης σε κυριλέ οίκους ανοχής μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες τους στα αστικά κέντρα της Cháka Di Clánia


Δεν θα δεχτούν περικοπές στις επιδοτήσεις τους. Πάει και τελείωσε. Πόλεμος, εδώ και τώρα πόλεμος!

Σε λίγο θα βγει το φεγγάρι στην 
Cháka Di Clánia. Ολοστρόγγυλο, πυρακτωμένο, επαναστατικό. Ο ένδοξος λαός της  Cháka Di Clánia κάποια στιγμή θα ξαναγράψει ιστορία. 



Πάνε κάτι χρόνια, που είχε μείνει μετεξεταστέος στο μάθημα της Ιστορίας και όπως φαίνεται, θα το ξαναγράψει, για να το περάσει. 

Ησυχία, λοιπόν. Ο λαός διαβάζει...

Μελετά. Μελετά, για να δει πόσα αμελέτητα θα του σερβίρει η ιστορία του. Μια ιστορία, που κανείς άλλος λαός δεν έχει



Cháka Di Clánia! Μια χώρα της Λατινικής Αμερικής στη Μεσόγειο! 


Καληνύχτα!
 


πηγη http://www.freeinquiry.gr/

27.10.16

H εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους....

Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει, αλλά το πιο σωστό είναι,
ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους. 
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία....
Κανένας αδιάφθορος, οραματιστής, δίκαιος και συνετός άνθρωπος δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθεί με την πολιτική.
Ένας που το έκανε, ο Καποδίστριας, ο συνετότερος πολιτικός, που έχει περάσει από την Ελλάδα, το πλήρωσε με τη ζωή του.



ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ

5.9.16

Μια χούφτα άνθρωποι θα μείνουν στην ζωή σου, αν είσαι τυχερός

Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές.
Πόσο γεμάτη ζωή με τόσους ανθρώπους, σκέφτεσαι και χαμογελάς αθώα.

Προχωράς δυο βήματα και νιώθεις πως το τσουβάλι σα να έχει ελαφρύνει. 
Ανοίγεις και βλέπεις πως κάποιοι λείπουν, πως κάποιοι έχουν φύγει ή τους έχεις διώξει και εσύ. 

Όχι μην ανησυχείς δε σε κακολογούν, ούτε τους κακολογείς, απλά έτσι είναι οι άνθρωποι, απλά χάνονται, απλά δε συνεχίζουν, απλά δεν ταιριάζουν.


Κλείνεις το τσουβάλι ανέκφραστα, έχεις τόσους πολλούς που δε σε νοιάζει.
Προχωράς άλλα τρία βήματα. Κοντοστέκεσαι ξάφνου. 

Σα να έχει ελαφρύνει και άλλο το άτιμο. Το ανοίγεις και τι να δεις… Ούτε οι μισοί. Μα σαν να προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι, λίγοι, όχι πολλοί. Μα τι στην ευχή; 

Εσύ θα έπαιρνες όρκο ότι κάποιοι θα ήταν μέσα και κάποιοι άλλοι δε θα έμπαιναν ποτέ. Κλείνεις συλλογισμένος το τσουβάλι και προχωράς άλλα τέσσερα βήματα.

Μα το τσουβάλι το νιώθεις πιο ελαφρύ από ποτέ, επικίνδυνα ελαφρύ θα έλεγε κανείς. Σταματάς να δεις μήπως τρύπησε το τσουβάλι και άδειασε μονομιάς, αλλά μια χαρά το βλέπεις.

Ξεμπλέκεις τα δεμένα κορδόνια του και κοιτάς μέσα. 
Μα τους εκατό κλέφτες σκέφτεσαι, τι έχει γίνει; 

Που εξαφανιστήκαν όλοι; Ψάχνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, λίγους νοματαίους βλέπεις.

Προχωράς άλλο ένα βήμα μικρό, όχι μεγάλο και πλέον είσαι σίγουρος ότι το τσουβάλι έχει τρυπήσει. Το κοιτάς από κάτω και όντως είναι τρύπιο. 

Αναθεματίζεις για ώρα από εδώ και εκεί, 

Mέχρι που προσέχεις πως κάποιοι λίγοι έχουν γαντζωθεί τριγύρω και με κόπο κρατιούνται, αλλά δεν παραιτούνται. 

Δεν είναι πολλοί. Μια χούφτα άνθρωποι, οι δικοί σου άνθρωποι.
Τους κοιτάς και τους αναγνωρίζεις. 

Είναι αυτοί που και η απουσία τους καμιά φορά ήταν ορατή μόνο στο μάτι, γιατί ήξερες πως είναι κάπου στο εκεί. 

Είναι αυτοί που και στο δικό τους τρύπιο τσουβάλι της φιλίας,της αγάπης, είσαι αυτός που γαντζώθηκε, που δεν παραιτήθηκε. 

Μπαλώνεις χαρούμενος το τσουβάλι, το ρίχνεις στις πλάτες και το προσέχεις σαν τα μάτια σου. 

Δε φοβάσαι πια μήπως αδειάσει, αλλά μήπως και γεμίσει, γιατί επιτέλους νιώθεις πιο γεμάτος από ποτέ.

Και αν σου πουν πως φταις εσύ που τους έβαλες όλους στο ίδιο τσουβάλι, να τους πεις πως το τσουβάλι της φιλίας και της Αγάπης  χωράει πολλούς 
μα στο τέλος κρατάει λίγους.



Κείμενο της Τάμι Γκεκτσιάν

23.8.16

"Δεν έχω άλλη υπομονή"

«Δεν έχω πλέον υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έγινα αλαζόνας, 
αλλά απλώς και μόνο επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου όπου δεν θέλω να χάνω πια χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί ή με πονάει. 

Δεν έχω καθόλου υπομονή για τον κυνισμό, την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης. 

Έχασα τη θέληση να ευχαριστήσω αυτούς που δεν τους αρέσω, να αγαπώ αυτούς που δεν μ “αγαπάνε και να χαμογελώ σε όσους δεν θέλουν να μου χαμογελάσουν. 

Δεν χαρίζω πλέον ούτε ένα λεπτό στους ψεύτες και τους χειριστικούς. Αποφάσισα να μην συνυπάρχω άλλο με την προσποίηση, την υποκρισία, την ανεντιμότητα και τον φτηνό έπαινο. 

Δεν ανέχομαι πια τη δήθεν πολυμάθεια, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν συμπλέω με το λαϊκίστικο κουτσομπολιό. 
Μισώ τις συγκρούσεις και τις συγκρίσεις. 

Πιστεύω σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις και γι “αυτό αποφεύγω τους ανθρώπους με αυστηρή και άκαμπτη προσωπικότητα. Φιλία χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει και η προδοσία στη φιλία δεν χωράει. 

Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν πώς να χαρίσουν μια φιλοφρόνηση ή μια λέξη ενθάρρυνσης. 

Οι υπερβολές με κουράζουν και δύσκολα αποδέχομαι όσους δεν συμπαθούν τα ζώα. Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου». 


José Micard Teixeira

13.8.16

Μια ιστορία για τον θυμό και την αγάπη!!!




Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν' ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. 
Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. 
Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. 
Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. 
Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, 
μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, 
γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, 
ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

Mahatma Gandhi