ΕΛΛΑΣ

ΕΛΛΑΣ

ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

25.8.12

Ο ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!!!



Ο ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΟΝ "ΚΡΑΤΥΛΟ". ΕΚΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΛΕΞΗ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ "Α" ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΗΘΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΦΡΟΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΟΤΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩΧΡΟΝΙΚΟ, ΕΧΕΙ ΜΕΘΕΞΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ. ΕΤΣΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΕΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ.

ΘΕΟΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΗΜΑΙΝΕ ΤΟ ΘΕΕΙΝ Ή ΤΡΕΧΕΙΝ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΟ Ή ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΤΡΕΞΙΜΟ. Η ΘΕΑ ΕΞΑΛΛΟΥ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, Η ΑΘΗΝΑ, ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΛΕΚΥ. Η ΠΥΡΑΚΤΩΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ Η ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ Ή ΣΤΟΧΑΣΜΟ ΓΕΝΝΑ, ΑΝΩΘΕΝ, ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ. ΑΥΤΗ Η ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΕΙΚΟΝΟΠΛΑΣΙΑ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΕΤΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΜΑΣ.

ΑΥΤΗ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Ή ΑΘΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΡΘΕΝΙΚΗ ΓΕΝΝΗΣΗ. ΕΤΣΙ ΠΡΙΝ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΕΔΕΙΞΑΝ ΟΤΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ, ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΝΗΣΕΙ.

ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΔΗΛΑΔΗ Η ΕΚΜΑΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΚΗΣ ΑΝΩ ΓΕΝΝΕΣΕΩΣ ΤΗΣ. ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΕΚΤΙΣΑΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ.

ΟΝΟΜΑΣΑΝ "ΠΑΡΘΕΝΙΟΝ" ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ. ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ "ΠΑΡΘΕΝΟΥ" Σ΄ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΖΩΔΙΑ. ΕΠΟΝΟΜΑΣΑΝ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΜΗΝΟΣ ΑΠΟ 300.000 ΗΛΙΟΥΣ "ΓΑΛΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ" ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΕΣΑΝ ΜΙΑ ΛΑΜΠΡΗ ΘΕΑ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΠΑΡΘΕΝΟ.

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΚΑΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΒΙΩΝΑΝ, ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΚΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥΣ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΑΚΤΩΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΙΔΑΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ, ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΦΥΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΡΑ, ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΗ ΤΟ ΠΑΜΦΩΤΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ.

ΓΙ΄ΑΥΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ ΗΤΑΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΝΑ ΟΡΑΣ ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ Ν' ΑΔΥΝΑΤΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.



ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟΣ ΕΛΛΗΝ

24.8.12

«Το μ***ί σέρνει καράβι»... και ο ισθμός της Κορίνθου!!!




Πριν γίνει ο ισθμός της Κορίνθου, για να έκανε κάποιος το ταξίδι Πειραιάς-Πάτρα θα έπρεπε να κάνει τον γύρο της Πελοποννήσου. 
Για να κόψουν δρόμο, έβγαζαν τα πλοία στο στενό του Ισθμού και βάζοντας μεγάλα ξύλα από κάτω, έσερναν το πλοίο πάνω στη γη μέχρι να το βγάλουν από τον Κορινθιακό κόλπο. 
Φυσικά όλη αυτή η διαδικασία ήθελε αρκετές μέρες και ήταν πάρα πολύ κουραστική για τους ναυτικούς που το τραβούσαν.
Όμως σε αυτό το στενό κομμάτι της γης υπήρχαν πάρα πολλοί οίκοι ανοχής. Έτσι λοιπόν οι ναυτικοί, παρόλο που κουράζονταν, προτιμούσαν να σέρνουν το καράβι και να πηγαίνουν στους οίκους ανοχής παρά να κάνουν τον κύκλο.
Έτσι λοιπόν οι ντόπιοι έβγαλαν την φράση ότι «το μ***ί σέρνει καράβι». 
πηγη Greatlie


13.8.12

ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!



Ὥστε προσήκει ἡγεῖσθαι εὐδαιμονεστάτους τούτους,
Επομένως ταιριάζει να θεωρούμε πάρα πολύ ευτυχισμένους αυτούς, 

οἵτινες κινδυνεύσαντες
οι οποίοι, αφού αγωνίστηκαν

ὑπέρ μεγίστων και καλλίστων
για τα πιο μεγάλα και τα πιο ευγενή (ιδανικά),

οὕτω τόν βίον ἐτελεύτησαν,
έτσι τελείωσαν τη ζωή τους,

οὐκ ἐπιτρέψαντες περί αὑτῶν τῇ τύχῃ
χωρίς δηλαδή να εμπιστευτούν τους εαυτούς τους στην τύχη

οὐδ’ ἀναμείναντες τόν αὐτόματον θάνατον,
χωρίς να περιμένουν το φυσικό θάνατο,

ἀλλ’ έκλεξάμενοι τόν κάλλιστον.
αλλά διαλέγοντας τον πιο ωραίο.

Καί γάρ τοι ἀγήρατοι μέν ἔσονται) αἱ μνῆμαι αὐτῶν,
Και γι' αυτό βέβαια αγέραστη θα είναι η ανάμνηση τους

ζηλωταί δέ (εἰσί) ὑπό πάντων ἀνθρώπων αἱ τιμαί·
και αξιοζήλευτες από όλους τους ανθρώπους οι τιμές τους·

οἵ πενθοῦνται μέν διά τήν φύσιν ὡς θνητοί,
αυτοί βέβαια πενθούνται λόγω της φύσης τους ως θνητοί,

ὑμνοῦνται δέ ὡς ἀθάνατοι διά τήν ἀρετήν.
υμνούνται όμως ως αθάνατοι λόγω της γενναιότητας τους.

Καί γάρ τοι θάπτονται δημοσίᾳ,
Και θάβονται με δημόσια φροντίδα

καί ἀγῶνες τίθενται ἐπ’ αὐτοῖς
και καθιερώνονται προς τιμήν τους αγώνες

ρώμης καί σοφίας καί πλούτου,

αθλητικοί, μουσικοί και πλούτου (ιππικοί),

ὡς ἀξίους ὄντας τούς τετελευτηκότας ἐν τῷ πολέμῳ
με την ιδέα ότι είναι άξιοι αυτοί που έχουν πεθάνει στον πόλεμο

τιμᾶσθαι ταῖς αὐταῖς τιμαῖς καί τούς ἀθανάτους.
να τιμούνται με τις ίδιες τιμές με τους αθάνατους.
Ἐγώ μέν οὖν αὐτούς καί μακαρίζω τοῦ θανάτου καί ζηλώ,



Εγώ τουλάχιστον αυτούς και τους καλοτυχίζω για το θάνατο και τους ζηλεύω,

και οἶμαι μόνοις τούτοις ἀνθρώπων
και θεωρώ ότι μόνοι αυτοί από τους ανθρώπους

κρεῖττον εἶναι γενέσθαι,
άξιζαν περισσότερο να ζήσουν,

οἵτινες, ἐπειδή ἔτυχον θνητῶν σωμάτων,
οι οποίοι, ενώ είχαν σώματα θνητών,

κατέλιπον ἀθάνατον μνήμην
άφησαν πίσω τους αθάνατη ανάμνηση

διά τήν ἀρετήν αὑτών.
εξαιτίας της γενναιότητας τους.