ΕΛΛΑΣ

ΕΛΛΑΣ

ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

30.12.14

ΜΙΚΕΛ: Ο εργασιακός μεσαίωνας πίσω από τη βιτρίνα

Στην καταγγελία γίνεται λόγος για υπογραφή ιδιωτικών συμφωνητικών με ρήτρα πολλών χιλιάδων ευρώ, με τα οποία «η εταιρία υποχρεώνει τους εργαζόμενους ακόμα και μετά από ένα χρόνο μετά τη λήξη της εργασίας τους να μην δουλέψουν σε οποιαδήποτε επισιτιστική επιχείρηση, αλλά και να μην ενεργήσουν οποιαδήποτε ανταγωνιστική προς την εταιρία πράξη, χωρίς να διευκρινίζεται τι είδους είναι αυτή πράξη.

Απαγορεύεται ακόμα και σε συγγενικό πρόσωπο (α” βαθμού) των εργαζόμενων να εργάζεται σε επισιτιστική επιχείρηση.»

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Η Γραμματεία Επισιτισμού-Τουρισμού το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών-Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής καταγγέλλει την απαράδεκτη τακτική της εταιρίας «ΜΙΚΕΛ καφέ Ανώνυμη Εταιρία Α.Ε.» (υπό καθεστώς franchise ή και ιδιοκτησίας της εταιρίας) για την τακτική της να υποχρεώνει τους εργαζόμενους να υπογράφουν ιδιωτικό συμφωνητικό-ρήτρα πολλών χιλιάδων ευρώ, δεσμευόμενοι πίστη και υπακοή στην εταιρία.

Η υπογραφή αυτών των συμφωνητικών είναι άκρως αντιδραστική, ισοδυναμεί με αλλαγή της σύμβασης εργασίας και ο εργοδότης μπορεί να απολύσει τον εργαζόμενο άμεσα και χωρίς αποζημίωση. Η εταιρία υποχρεώνει τους εργαζόμενους ακόμα και μετά από ένα χρόνο μετά τη λήξη της εργασίας τους να μην δουλέψουν σε οποιαδήποτε επισιτιστική επιχείρηση, αλλά και να μην ενεργήσουν οποιαδήποτε ανταγωνιστική προς την εταιρία πράξη, χωρίς να διευκρινίζεται τι είδους είναι αυτή πράξη.

Απαγορεύεται ακόμα και σε συγγενικό πρόσωπο (α” βαθμού) των εργαζόμενων να εργάζεται σε επισιτιστική επιχείρηση.

Το παραπάνω συμφωνητικό προσβάλλει βασικά εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων, καθώς τους καθιστά ομήρους της επιχείρησης ακόμα και στην περίπτωση που αυτοί απολυθούν από την εν λόγω επιχείρηση. Είναι αδιανόητο να απειλούνται οι εργαζόμενοι με αποζημίωση προς την επιχείρηση αν πιάσουν δουλειά μέσα σε ένα χρόνο από την απόλυση ή την αποχώρησή τους. Και μάλιστα με κριτήρια που είναι εντελώς αυθαίρετα και εναπόκεινται αποκλειστικά στην κρίση της εταιρίας.

Για το λόγο αυτό επικρατεί αναστάτωση μέσα στους εργαζόμενους. Η προσυπογραφή από μέρους τους του συμφωνητικού δεν σημαίνει συμφωνία αλλά είναι αποτέλεσμα φόβου για τις επιπτώσεις από την άρνηση της υπογραφής.

Ήδη έχει γίνει απόλυση εργαζόμενης στη Θεσσαλονίκη που απλά “συζήτησε” το πρόβλημα.

Το περιστατικό με τη συναδέλφισσά μας δεν είναι το μοναδικό και δεν θα μείνει αναπάντητο. Είναι εκατοντάδες τα παραδείγματα στους χώρους δουλειάς με εργαζόμενους να διώκονται ή να καταδικάζονται επειδή διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ GR

«Να ακούς αυτά που σου λέω εγώ» ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ....


Αν και ο Σταύρος Δήμας είναι ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας διατελέσει βουλευτής, υπουργός, αλλά και Ευρωπαίος επίτροπος, σε πολλούς το όνομά του δε θυμίζει κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημκοκρατίας έχει στο «βιογραφικό» του μία αρκετά ζουμερή ιστορία, με πρωταγωνίστρια τη… Μαρίκα Μητσοτάκη.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα το 1991, όταν ο Σταύρος Δήμας ήταν υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο τότε πρωθυπουργός είχε αποφασίσει να πραγματοποιηθεί... 
μία επίσκεψη στον ελληνισμό των πρώην σοβιετικών χωρών, καθώς ήταν πρόσφατη η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, με επικεφαλής τον ίδιο και με την παρουσία υπουργών και Ελλήνων επιχειρηματιών.

Το ρεπορτάζ των «Νέων» από το φύλλο της 27ης Ιουλίου 1991 αναφέρει ότι ο Σταύρος Δήμας ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με τη Μαρίκα Μητσοτάκη, ενώ άλλα δημοσιεύματα της εποχής υποστήριζαν ότι η κ. Μητσοτάκη έφτασε στο σημείο να τον χαστουκίσει (!).

«Να ακούς αυτά που σου λέω εγώ», φέρεται να είπε στον σημερινό υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας η Μαρίκα Μητσοτάκη, με τον Σταύρο Δήμα να απαντά «μη μου ανεβάζεις την φωνή», και τη σύζυγο του Κ. Μητσοτάκη να ανταπαντά «πρόσεχε τα λόγια σου».

Αιτία της σύγκρουσης; Η δυσαρέσκεια ορισμένων επιχειρηματιών (μεταξύ των οποίων και ο αδελφός του πεθερού του Ευάγγελου Βενιζέλου, κ. Μπακατσέλος) για το γεγονός ότι η επίσκεψη δεν είχε προγραμματιστεί και αισθάνονταν παραμελημένοι.

Άλλο ρεπορτάζ του «Έθνους» δίνει μια διαφορετική εκδοχή του επεισοδίου, χωρίς χαστούκι, με τη Μαρίκα Μητσοτάκη να υποστηρίζει πως απλώς μετέφερε τα παράπονα των επιχειρηματιών στον Σταύρο Δήμα και αυτός εξερράγη και άρχισε να βρίζει τους επιχειρηματίες και να απαιτεί να μάθει ποιοι παραπονέθηκαν.

Σε κάθε περίπτωση, το επεισόδιο αυτό οδήγησε στην παραίτηση του Σταύρου Δήμα από το υπουργείο Βιομηχανίας μετά από λίγες ημέρες…

Από το koutipandoras

ΕΙΣΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


Από δίπλα, σύρεται και ο ίδιος ο υποψήφιος Πρόεδρος να δηλώνει τα παρόμοια, δίνοντας ένα πρώτο δείγμα πολύ κακής γραφής. Αυτή η αμετροέπεια στον λόγο του θα έπρεπε να προκαλεί δυσμενείς εντυπώσεις, αντί για να επικροτείται, από τους, δήθεν, επίδοξους θεματοφύλακες της Δημοκρατίας και του Συντάγματος. 

Ας παραβλέψομε το γεγονός ότι ο υποψήφιος Πρόεδρος έχει πάρει, ήδη από τις προηγούμενες ψηφοφορίες, τις ψήφους των (με αλφαβητική σειρά) ακροδεξιών Αλεξόπουλου, Βορίδη, Γεωργιάδη, Μπούκουρα, Πλέυρη και τόσων άλλων, που τα φώτα της δημοσιότητας δεν έχουν πέσει επαρκώς επάνω τους για να γνωρίζομε τι κουμάσια ακριώς, είναι και τόσες άλλες εθνομητέρες κι εθνοπατέρες μας, που με τις ψήφους τους, δυόμισι χρόνια τώρα, στηρίζουν την αθλιότερη κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας.   

Ας τα παραβλέψομε αυτά, γιατί καμία εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να έχουμε σε όλους αυτούς που, συστηματικά και αδιάλειπτα, άλλα λένε κι άλλα κάνουνε σε ολόκληρο τον πολιτικό τους βίο και που στην πραγματικότητα δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς στα σοβαρά μαζί τους.  

Ας αναρωτηθούμε, καλύτερα, αν έχει το δικαίωμα ένας αυριανός Πρόεδρος, με τέτοιες δηλώσεις, να διχάζει, αντί για να ενώνει τους Έλληνες. 

Διότι, ανεξάρτητα από τον πόθο  μας, να πάνε στον διάβολο κι ακόμη παραπέρα αυτοί που μας κυβερνούν κι ανεξάρτητα από τη γνώμη που μπορεί να έχει ο καθένας μας για το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, δεν παύουν οι Αυγουλοκέφαλοι  να εκπροσωπούν, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, πάνω από μισό εκατομμύριο συνέλληνες. 

Το δικαίωμά του, ο υποψήφιος Πρόεδρος, να αρνείται εκ προοιμίου την ψήφο νόμιμα εκλεγμένων Ελλήνων βουλευτών -που προς το παρόν δεν αποτελούν εγκληματική οργάνωση, γιατί κάτι τέτοιο τυπικά δεν έχει αποδειχθεί στα δικαστήρια-  ασφαλώς το αντλεί από τον ίδιο βόθρο, από τον οποίο οι παρόμοιοί του, αντλούν το δικό τους θράσος για να κουρελιάζουν το Σύνταγμα,  μέσω της παραβίασης του οποίου, τόσο στο πνεύμα του, αλλά και στο γράμμα του, μας κυβερνούν, οι ανεκδιήγητοι που μας κυβερνούν, τα τελευταία χρόνια. 

Εσύ ή εγώ, έχομε κάθε δικαίωμα να λέμε  τη γνώμη μας γι’ αυτά τα εκτρώματα που έβγαλαν τις χιτλερικές σβάστικες από τις ντουλάπες τους και που τις περιφέρουν δυόμισι χρόνια τώρα, διακοσμώντας την ακροδεξιά πλευρά του καταθλιπτικού σκηνικού της Τηλεδημοκρατίας μας. 

Εσύ ή εγώ, έχουμε αυτό το δικαίωμα, αλλά όχι ο αυριανός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού από πουθενά δεν προκύπτει ότι ο Πρόεδρος των Ελλήνων, έχει το δικαίωμα, κατά το δοκούν, να κατηγοριοποιεί τους Έλληνες σε καλούς και σε κακούς, σε χρήσιμους και σε… μιάσματα.

Αντίθετα, αν αυτός ο υποψήφιος Πρόεδρος είχε την παραμικρή αξιοπρέπεια, θα όφειλε να είχε ήδη παραιτηθεί από αυτήν την κωμικοτραγική διαδικασία τη εκλογής του. 

Πρόκειται, θα συμφωνούσαμε οι περισσότεροι, για μιαν άνευ προηγουμένου εξέλιξη, με τις καταγγελίες για χρηματισμούς βουλευτών να μπαίνουν με την ταχύτατα του φωτός στο αρχείο, αφήνοντας πίσω τους πελώρια ερωτηματικά για την ευθυκρισία και την ανεξαρτησία των λειτουργών της δικαιοσύνης και διαλύοντας κάθε αμφιβολία για την χείριστη ποιότητα της Δημοκρατίας μας.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, αν υπάρχει έντιμος Έλληνας που θα δεχόταν να πρωταγωνιστεί σ’ αυτήν την προεδρική εκλογή που εκτυλίσσεται ως άλλο ένα κεφάλαιο τριών επεισοδίων σ’ αυτήν την ιστορία ζόφου που βιώνουμε όλοι μας και που σκοτεινιάζει ακόμα περισσότερο το ήδη βαρύτατο πολιτικό κλίμα της χώρας.

Ας αναρωτηθούμε, εξάλλου, αν υπάρχει έντιμος Έλληνας που θα δεχόταν να εκλεγεί Πρόεδρος των Ελλήνων, από μια Βουλή που, χωρίς αμφιβολία, είναι η αθλιότερη της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας. 

Ας αναρωτηθεί κι ο ίδιος ο υποψήφιος Πρόεδρος, αν αξίζει για τον ίδιο και για την υστεροφημία του, να καταλάβει το τιμητικότερο αξίωμα της χώρας, ψηφισμένος από μια Βουλή αυτοακυρωμένη και βλαπτικά πειθήνια, αφού η χώρα κυβερνάται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Κυρίως, ας αναρωτηθεί ο ίδιος αν είναι έντιμο να δεχθεί τις ψήφους μιας Βουλής που σε καμία περίπτωση –αν πιστέψουμε τους δημο(σ)κόπους, δεν αντανακλά τον πραγματικό συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων στην καθημαγμένη μας κοινωνία.    

Του Αλέξανδρου Raskolnick

27.12.14

ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟ ΕΘΝΟΣ...


Λυπήσου το έθνος που ρούχο φορά που δεν το ‘χει υφάνει, τρώει ψωμί που δεν το’χει θερίσει και πίνει κρασί που δεν τρέχει απ’ το δικό του πατητήρι.
Λυπήσου το έθνος που ως ήρωα χαιρετά τον τραμπούκο και που γενναιόδωρο θεωρεί τον χρυσοντυμένο κατακτητή.
Λυπήσου το έθνος που στ’ όνειρό του απεχθάνεται κάποιο πάθος, κι όμως σ’ αυτό υποτάσσεται σαν ξυπνήσει.
Λυπήσου το έθνος που δεν διαμαρτύρεται εκτός κι αν πορεύεται σε κηδεία, που καυχιέται μόνο ανάμεσα στα ερείπιά του και δεν επαναστατεί παρά μόνο σαν ο λαιμός του ανάμεσα βρεθεί στο σπαθί και το κούτσουρο.
Λυπήσου το έθνος που ο πολιτικός του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του ταχυδακτυλουργός και που η τέχνη του είναι η τέχνη του μπαλώματος και του μιμιτισμού.
Λυπήσου το έθνος που με φανφάρες υποδέχεται τον νέο του κυβερνήτη κι ύστερα τον αποχαιρετά με γιουχαϊσματα, για να υποδεχτεί κάποιον άλλον πάλι με φανφάρες.
Λυπήσου το έθνος που οι σοφοί του αποβλακώθηκαν απο τα χρόνια και που οι ηγέτες του είναι ακόμα στην κούνια.
Λυπήσου το έθνος το μοιρασμένο σε κομμάτια κι όπου το κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του έθνος
Kahlil Gibran, The Garden of The Prophet,

και μια που το πήρατε το κολάι, ΠΟΥΛΗΣΤΕ και την πουτάνα που σας γέννησε όλους.

Ιδιωτικοποιήστε τα πάντα, ιδιωτικοποιήστε την θάλασσα και τον ουρανό, 
ιδιωτικοποιήστε  το νερό και τον αέρα, ιδιωτικοποιήστε την δικαιοσύνη και τον νόμο, ιδιωτικοποιήστε το περαστικό σύννεφο, ιδιωτικοποιήστε  το όνειρο, κυρίως αν είναι την ημέρα και με ανοιχτά τα μάτια. Τέλος, ως αποκορύφωμα όλων αυτών των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε μια και καλή την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, μέσω διεθνούς διαγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… και μια που το πήρατε το κολάι, ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα που σας γέννησε όλους.

όταν ξυπνήσουμε η Ελλάδα θα φαντάζει μακρινό όνειρο .....

όταν ξυπνήσουμε η Ελλάδα θα φαντάζει μακρινό όνειρο ..... κάποιοι εργάζονται πυρετωδώς για αυτό .....

θα ξεχάσουμε γιατί ο άνθρωπος έχει στην φύση του να ξεχνά !.....

θα μας πουν το καινούργιο μας όνομα ..... την καινούργια γλώσσα που θα μιλάμε .....την καινούργια ιστορία που πρέπει να γνωρίζουμε ..... θα μας πουν ότι δεν πρέπει να αντιδρούμε σε κάθε νέα εντολή που μας δίνουν ..... ότι πρέπει να τρώμε αυτά που αυτοί μας σερβίρουν.... ότι γεννηθήκαμε φτωχοί και μίζεροι και θα μας τάξουν πλούτη και μεγαλεία κάποια αόριστη στιγμή .....


για το καλό μας δεν πρέπει να σκαλίζουμε τα παλιά , τώρα θα κάνουμε μια νέα αρχή.....


θα μας πουν ότι είναι ασφαλέστερο να καθόμαστε στα σπίτια μας μπροστά στην τηλεόραση από το να κινδυνεύουμε στους δρόμους της γειτονιάς .....
θα μας πουν ότι η επανάσταση μας θα είναι καλύτερα να γίνετε από την ασφάλεια του διαδικτύου και όχι στους δρόμους ......
θα μας θυμίσουν τα αδέλφια μας που μας βοήθαγαν 400 χρόνια τώρα να μας διδάξουν πολιτισμό ..... το πόσο πολύ μας βοήθησαν Άγγλοι , Γάλλοι , Βενετοί κτλ και θα μας διδάξουν την υποχρέωση που έχουμε έναντι αυτών ......

θα μας δείξουν τα νέα μας σύνορα για το καλό της ειρήνης .....

θα μας πουν ότι ο γείτονας είναι εχθρός και να μην έχουμε πολλά πολλά μαζί του ...... και ότι η ρουφιανιά είναι το κλειδί για να ανέβεις κοινωνικά ......


κοιμηθείτε αδέλφια μου ...... στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας και λησμονήστε την καλά , γιατί στο καινούργιο ξύπνημα μας θα είμαστε οι πολύχρωμες μαριονέτες με τις χρυσές κλωστές που κάποιοι προεξοφλούν για όλους μας..... τραγουδώντας τον ύμνο της χαμένης μας ελευθερίας....!!!"


ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ 

15000 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΔΑΣΙΚΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥΛΗΣΑΝ...





Δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις, ρέματα και δρόμοι περιλαμβάνονται στα 15.000 στρέμματα γύρω από τη διάσημη παραλία της Ζακύνθου «Ναυάγιο» τα οποία πωλούνται στην εταιρεία real estate Pimana, λιβανέζικων συμφερόντων, μέσω της οποίας κλείνει τις συμφωνίες ο Εμίρης του Κατάρ Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί. 

Επιπλέον η οικογένεια που έχει στην ιδιοκτησία της τις εκτάσεις φέρεται να τις έχει αποκτήσει με ενετικό διάταγμα, λίγο πριν το τέλος της Ενετοκρατίας στα τέλη του 18ου αιώνα και οι τοπικοί παράγοντες της Ζακύνθου κάνουν λόγο για το «Βατοπέδι της Ζακύνθου».


Σύμφωνα με το Έθνος, στην υπόθεση φέρονται να εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, κρατικοί υπάλληλοι του δασαρχείου και της κτηματικής εταιρείας, έφοροι και συμβολαιογράφοι και η εκκλησία. Σε βάρος του ιδιοκτήτη εκκρεμεί κατηγορία για εμπρησμό ενώ αμφισβητείται και η νομιμότητα των τίτλων ιδιοκτησία. Η υπόθεση δρομολογείται από τις αρχές Μαϊου να πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης.

Η εφημερίδα αναφέρει πως η έκταση 15.000 στρεμμάτων πωλείται έναντι 9 εκατ. ευρώ, ωστόσο η αντικειμενική αξία, σύμφωνα με το συμβόλαιο αγοραπωλησίας με ημερομηνία 7/5/2014, εκτιμήθηκε 17,2 εκατ. ευρώ, ουσιαστικά ο αγοραστής πήρε μια έκταση παραθαλάσσια, μοναδικού κάλλους στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η περιοχή του «Ναυαγίου» αντί 600 ευρώ το στρέμμα και με αντικειμενική αξία γύρω στα 1.100 ευρώ το στρέμμα.

Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, το συμβόλαιο πώλησης είναι άκυρο καθώς η έκταση δεν ανήκει στον φερόμενο ως ιδιοκτήτη, Γιώργο Χάρο, καθώς δεν διαθέτει τους νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας. Επιπλέον πρόκειται για έκταση στην οποία περιλαμβάνονται παρθένα δάση, ρέματα, δημόσιοι δρόμοι, αιγιαλοί και εκκλησιαστική περιουσία. Ο Γιώργος χάρος είναι κληρονόμος της οικογένειας Φλαμπουριάρη στην οποία είχε δοθεί η έκταση με ενετικό διάταγμα λίγο πριν διαλυθεί η Ενετοκρατία στα Ιόνια νησιά στα τέλη του 18ου αιώνα.

«Στην υπόθεση του Βατοπεδίου υπήρχαν τουλάχιστον χρυσόβουλα. Εδώ δεν υπάρχουν τίτλοι παρά μόνον ένα ενετικό διάταγμα, αλλά με διατάγματα δεν μπορεί να υπάρξει κατοχή. Είναι τόσο εξώφθαλμη η απάτη και τόσο σαθρός ο συγκεκριμένος τίτλος διότι: Δεν μπορεί να μεταφραστεί από το υπουργείο Εξωτερικών καθώς χρησιμοποιεί μια άγνωστη ενετική διάλεκτο. Επίσης δεν έχει σαφή όρια, δεν αναφέρεται το εμβαδόν, ούτε καν τα τοπωνύμια», σημειώνει ο δικηγόρος Διονύσης Γκούσκος μιλώντας στο Έθνος. Σημειώνεται πως σε βάρος του Γιώργου Χάρου εκκρεμεί δίωξη για εμπρησμό. Η δασική περιοχή έχει γίνει στόχος εμπρηστών επί τριάντα χρόνια και ένα μεγάλο μέρος της έχει κηρυχθεί αναδασωτέο.

Τοπικοί παράγοντες αναφέρουν στο Έθνος: «ο Γεώργιος Χάρος... βγήκε παγανιά για την έκταση μόλις το 2014, οπότε και έγινε αποδοχή κληρονομιάς, λίγο πριν από το συμβόλαιο. Ωστόσο, επί δεκαετίες η έκταση, πέραν ορισμένων αγροτεμαχίων που δεν ξεπερνούν τα 100 στρέμματα και τα εκμεταλλεύονταν κάτοικοι της περιοχής, είχε παραμείνει στα... αζήτητα. Μάλιστα, από το 1961 οπότε και πέθανε ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Φλαμπουριάρη (η οποία είχε αποκτήσει με το ενετικό διάταγμα την έκταση πριν από 300 και πλέον χρόνια) δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον για την έκταση. Και παρότι έπρεπε από το 1945 να κριθεί «αδέσποτη» και να περιέλθει στο δημόσιο, οι απόγονοι της οικογένειας «ξέθαψαν» τα διατάγματα που δεν έχουν ουδεμία ισχύ».

Εμπλοκή και της εκκλησίας

Εντός των 15.000 στρεμμάτων, σύμφωνα με το Έθνος, υπάρχει και εκτάσεις της εκκλησίας. Μάλιστα οι τίτλοι της τοπικής εκκλησίας χρονολογούνται 124 χρόνια πριν από το ενετικό διάταγμα παραχώρησης προς την οικογένεια Φλαμπουριάρη. Μάλιστα ο Εμίρης φέρεται να έχει αγοράσει ακόμη και τα χαλάσματα από τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Κρυμιώνα που βρίσκεται πάνω από το «Ναυάγιο». Η Εκκλησία είχε ζητήσει να αποχαρακτηριστούν 10 στρέμματα από τη δική της περιουσία αλλά της απάντησαν ότι είναι αναδασωτέα έκταση και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί. Ωστόσο η ίδια έκταση πουλήθηκε φέτος ως αγροτεμάχιο.    
ENALLAKTIKOS GR

24.12.14

Αυτή η χώρα μισεί τα παιδιά της.

nai
Αυτή η χώρα μισεί τα παιδιά της.
Χρόνια το παρακολουθώ και το πιστεύω ακράδαντα.
Μην ακούτε τις πομφόλυγες «κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου» ή «σαν την ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει»
Ψέματα.
Παρακολουθείς και βλέπεις χρόνια τώρα.
Οι μαθητές, έφηβοι;
Τρέχουν σα τους Βέγγους από φροντιστήριο σε σχολείο, σε γυμναστήριο και μπαλέτο, σε ξένες γλώσσες και ωδεία για να εκπληρώσουν τα όνειρα των γονιών τους.
Κανείς δεν τα ρώτησε ποια είναι τα δικά τους όνειρα.
Φορτώνονται και την ηθική πίεση πως οι γονείς τους ξοδεύονται για να τα σπουδάσουν.
Αν αντισταθούν; Διαπομπεύονται μαζικά, «τσογλάνια που σηκώσανε κεφάλι, τι σκατά θέλουν πάλι τα κωλόπαιδα; Να χάσουν μαθήματα, να κάθονται.»
Λες και της εφηβείας ο σκοπός είναι να δουλεύεις σα δούλος, να χάνεις τα νιάτα σου για ένα αμφίβολο μέλλον.
Οι μεγαλύτερης ηλικίας νέοι;
Στην πυρά ομαδόν.
«Δεν ξέρουν τι θέλουν, κάθονται και τους ταΐζει η μαμά, δήθεν σπουδάζουν και κόβουν βόλτες.»
Αν εξεγερθούν; «Είναι αληταριά,θέλουν ξύλο,τσακίστε τους,μπουντρουμιάστε τους.»
Απίθανο επίσης ,και άξιο μελέτης, είναι το πώς οι μεγαλύτεροι χρεώνουν απίστευτες ευθύνες στους νέους ενώ, χαλαρά, απαλλάσσουν τους εαυτούς τους με γελοίες δικαιολογίες από κάθε ευθύνη.
Ζούμε στη χώρα που θεωρείται φυσιολογικό να συλλαμβάνεται ένας έφηβος επειδή συμμετείχε στην κατάληψη του σχολειού του αλλά να κάνει πάρτυ στη Μύκονο υπόδικος φοροφυγάς.
Γιατί;
Γιατί μισούν τόσο πολύ τους νέους;
Ίσως δεν έζησαν σαν νέοι αυτοί που τους μισούν, ίσως θρηνούν μέσα τους τον νέο που σκότωσαν για να βολευτούν σε ένα τριαράκι στο Χαλάνδρι κι ένα γυαλιστερό αυτοκίνητο.
Μπορεί να κοιτούν στον καθρέφτη και να βλέπουν μέσα το αυθάδικο νεανικό πρόσωπο που ξεπούλησαν για το τίποτα και για πάντα.Και φρενιάζουν.
Μπορεί να τους φοβούνται κιόλας. Ο νέος μπορεί να συντρίψει την μιζεριάρικη ρουτίνα του ενήλικα, να κάνει θρύψαλα ένα σαθρό καθεμέρα που μοιάζει με αιωνιότητα.
Κυρίως νιότη ίσον αλλαγή.
Και αλί! ο μικροαστός νοικοκύρης τρέμει τις αλλαγές.
Προτιμά το βόθρο που ζει, συνήθισε τη μυρουδιά, καλά τα σκατά που ξέρεις απ τα σκατά που δεν ξέρεις.
Πώς θα γλυτώσουμε λοιπόν απ τους νέους;
Ή θα τους δείρουμε ή θα τους μπουντρουμιάσουμε ή θα τους ξεφτιλίσουμε ή θα τους κάνουμε σα τα μούτρα μας, ενσωματώνοντας τους στο φρεάτιο που ζούμε.
Εξάλλου, μην ξεχνάμε, πως οι «λατρευτοί νέοι» είναι συνήθως αυτοί που μας μοιάζουν, που ήδη είναι γέροι.
Οι άλλοι είναι απλώς «κωλοπαίδια.»    




23.12.14

Η Σοφία Βούλτεψη «έκλεβε» στα χαράτσια.......

 Της Ντίνας Καράτζιου

Γεναιόδωρη «έκπτωση» στα χαράτσι, για την κυβερνητική εκπρόσωπο Σοφία Βούλτεψη, καταγγέλει ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΗ Νίκος Φωτόπουλος και μέσω του ΤPP της απευθύνει το εξής ερώτημα:
«Κυρία Βούλτεψη, πως ως κυβερνητική εκπρόσωπος, κουνάτε το δάκτυλο και δίνετε μαθήματα ηθικής, σε μία εξοντωμένη από τα μνημόνια κοινωνία όταν εσείς η ίδια, δεν είστε συνεπής στις υποχρεώσεις σας απέναντι στο κράτος; Υποχρεώσεις, στις οποίες, καθημερινά και με υπερβάλλοντα ζήλο, ζητάτε να ανταπεξέλθει ένας  οικονομικά γονατισμένος λαός;».
Βάσει των περιουσιακών  στοιχείων τα οποία κατέθεσε η κυβερνητική εκπρόσωπος  με τη δήλωση του πόθεν έσχες στο ελληνικό κοινοβούλιο, κατέχει μεταξύ άλλων, ακίνητο στη Γλυφάδα 239 τετραγωνικών κύριων χώρων και 130 τετραγωνικών βοηθητικών χώρων, σύνολο δηλαδή 369 τ.μ. Στα αρχεία όμως των πληροφοριακών συστημάτων της ΔΕΗ είναι άλλη η εικόνα:
«Τα τετραγωνικά που έχουν δηλωθεί  για το συγκεκριμένο ακίνητο, εκ των οποίων υπολογίζονται τα χρηματικά ποσά που πρέπει να επιδοθούν για τα δημοτικά τέλη, δημοτικό φόρο και ΤΑΠ (Τέλος Ακίνητης Περιουσίας), είναι 230 και όχι 369», εξηγεί ο κ. Φωτόπουλος. Και προσθέτει: «Με δεδομένο ότι η ΔΕΗ υπολόγισε τα χαράτσια (ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ) από το 2011 έως και το 2013, τα οποία σήμερα αντικαταστάθηκαν από τον ΕΝΦΙΑ, με βάση τα τετραγωνικά του ΤΑΠ,  η κ. Βούλτεψη απαλλάχτηκε από το ποσό των 3.169,20 ευρώ. Κι αυτό γιατί το χαράτσι υπολογίστηκε με βάση τα 230 τμ στο ποσό των  5.244 ευρώ και όχι με βάση τα 369 τμ, που πραγματικά κατέχει, για τα οποία θα έπρεπε να πληρώσει 8.413,20»,  εξηγεί ο κ. Φωτόπουλος.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία στα τετραγωνικά του ΤΑΠ βάσει του άρθρου 24 του Ν. 2130/93 συμπεριλαμβάνονται τα «Πάσης φύσεως ακίνητα που βρίσκονται εντός εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως».
Η εγκύκλιος 20 (Αθήνα 15 Φεβρουαρίου 2011, Α.Π.: 65282/10) του Υπουργείου Εσωτερικών, αναφέρει ακόμη: «β.1) Το εμβαδόν των ημιυπαίθριων χώρων, των πιλοτών και των παταριών λαμβάνεται υπόψη πρωτογενώς ως στεγασμένος χώρος του κτιρίου για τον υπολογισμό του ύψους του τέλους καθαριότητας και φωτισμού και του φόρου ηλεκτροδοτούμενων χώρων (886/1987 Γνωμ. ΝΣΚ, 73/1991 ΣτΕ), χωρίς να εξετάζεται η πραγματική χρήση των χώρων αυτών. Επίσης, τα εκ της νομοθεσίας προβλεπόμενα πρόστιμα επιβάλλονται, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση μη δήλωσης των χώρων αυτών και εν γένει λόγω της ανακρίβειας της δήλωσης ως προς το συνολικό εμβαδόν των στεγασμένων χώρων του ακινήτου (τ.μ.)».
«Δηλαδή», εξηγεί ο κ. Φωτόπουλος, «Χιλιάδες ιδιοκτήτες πληρώνουν Δημοτικά Τέλη, Φόρο και ΤΑΠ και επί των βοηθητικών χώρων των ακινήτων τους. Επίσης πληρώνουν ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ για τους βοηθητικούς χώρους, είτε αυτά ήταν αποθήκες είτε γκαράζ». Και προσθέτει:
«Νομίζω από τα παραπάνω πηγάζουν κάποια εύλογα ερωτήματα :
  • Σε ποιο ειδικό καθεστώς ανήκει το ακίνητο της κυρίας Βούλτεψη ώστε να μη χρεώνονται οι βοηθητικοί του χώροι δημοτικά τέλη, δημοτικό φόρο και ΤΑΠ, αλλά και ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ;
  • Γιατί το ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ της κυρίας Βούλτεψη για τα έτη 2011-2013 υπολογίστηκε με 230 τετραγωνικά στο ποσό των 5.244 ευρώ και όχι με 369 τετραγωνικά στο ποσό των 8.413,20 απαλλάσσοντάς την από 3.169,20 ευρώ μόνο από ΕΕΤΗΔΕ και ΕΕΤΑ, χωρίς να υπολογίζουμε τη διαφορά από τον υπολογισμό των τελών και φόρων του Δήμου;
  • Αν για κάποιο λόγο απαλλάσσονται οι βοηθητικοί χώροι του συγκεκριμένου ακινήτου γιατί δεν χρεώνονται ούτε καν οι κύριοι 239 τ.μ. (σύμφωνα με το πόθεν έσχες της) αλλά 230 τ.μ.;
  • Τελικά τι λάθος έχουν κάνει όλοι οι ιδιοκτήτες που πληρώνουν τέλη, φόρους και χαράτσια και το σύνολο των κύριων και βοηθητικών χώρων των ακινήτων τους;
  • Μήπως μπορεί η κυρία Βούλτεψη να μας ενημερώσει σε ποιο νόμο, απόφαση ή εγκύκλιο βασίστηκε, ώστε να τον μάθουν και οι υπόλοιποι συμπολίτες μας που έχουν αντίστοιχες περιπτώσεις;
  • Επειδή η κυρία Βούλτεψη, κατά τα λεγόμενά της, είναι τυπική και πληρώνει τους φόρους της, μπορεί να μας ενημερώσει αν τις δόσεις του ΕΕΤΗΔΕ που ενσωματώθηκαν στους λογαριασμούς της ΔΕΗ τις εξόφλησε όλες ή μήπως κάποιες επέστρεψαν ως απλήρωτες στην εφορία;

  • Τέλος, η κυρία Βούλτεψη επειδή αρνήθηκε ότι οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν περισσότερα με τον ΕΝΦΙΑ, μήπως μπορεί να μας αναφέρει ποιο ήταν το ποσό που χρεώθηκε η ίδια για την οικία της με τον ΕΝΦΙΑ και ποιο με τον ΕΕΤΑ»; 

Χαρίζουν στον Μπόμπολα… τις καθαρίστριες......

 Nikos Libertas / SOOC
Σύμφωνα με τη σύμβαση που δημοσίευσε  η Καθημερινή στο φύλλο της Τετάρτης η κυβέρνηση εκτός από τα 400 εκατομμύρια ευρώ που θα δώσει άμεσα ή σε βάθος χρόνου στην κοινοπραξία -επειδή έπεσε έξω στους υπολογισμούς της- εγγυάται επίσης τα δάνεια της εταιρίας αξίας 10 εκ. ευρώ.

Οι εργολάβοι όμως που δηλώνουν αδυναμία να ολοκληρώσουν το έργο που έχουν αναλάβει για την κατασκευή του οδικού άξονα Κορίνθου-Τρίπολης-Καλαμάτας-Σπάρτης δεν επιδοτούνται για πρώτη φορά από την ελληνική κυβέρνηση. Στο παρελθόν έχει λάβει επίσης αποζημίωση σχεδόν 76 εκατομμυρίων ευρώ με τη δικαιολογία ότι καθυστέρησε η έναρξη της παραχώρησης.

Δηλαδή το κράτος πλήρωσε επειδή καθυστέρησε να αναθέσει το έργο με δική της υπαιτιότητα και ξαναπληρώνει τώρα επειδή ο παραχωησιούχος καθυστερεί να το παραδώσει. Ακούγεται πολύ λογικό.

Επειδή όμως τα νούμερα συνήθως κρύβουν ανθρώπους ας δούμε μερικές αναλογίες: Η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει άμεσα 76 εκ. στους εργολάβους, όσα περίπου δηλαδή εξοικονόμησε από την διαθεσιμότητα 5.500 δημοσίων υπαλλήλων. Σήμερα ανακοινώθηκε η απόλυση των καθαριστριών που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Τα χρήματα που εξοικονομεί το δημόσιο από την απόλυσή τους δεν φτάνουν ούτε για τα κιγκλιδώματα μιας γέφυρας του Μπόμπολα.

Το συνολικό δώρο της κυβέρνησης στους εργολάβους μόνο για το συγκεκριμένο έργο ξεπερνάει τα 400 εκατομμύρια ευρώ. Όσα ακριβώς ζητάει και η Τρόικα με τα νέα μέτρα που περιλαμβάνουν την διάλυση του ασφαλιστικού, την κατάργηση του συνδικαλισμού, τον αποκλεισμό των περισσοτέρων από τη ρύθμιση χρεών προς το δημόσιο κ.λπ.

Και αν η σύγκριση με τα μέτρα σας φαίνεται λαϊκισμός ας μιλήσουμε για πραγματικά ποσά: 400 εκατομμύρια λιγότερα περιλάμβανε ο προϋπολογισμός του 2014 για το εθνικό σύστημα υγείας και αν θέλετε να συζητήσουμε για ζεστό χρήμα αν η κυβέρνηση διαθέσει τα μισά από όσα χαρίζει στους Μπόμπολα, Παρασκευαΐδη και Κόκκαλη στον ΕΟΠΠΥ θα μηδένιζε τα χρέη του.

Ας μιλήσουμε τώρα για τον Γρηγόρη Ψαριανό που δηλώνει περιχαρής ότι θα ψηφίσει όποιον ΠτΔ προτείνει η Νέα Δημοκρατία και για τους «αναρχικούς που είναι έτοιμοι να κάψουν την Αθήνα» σύμφωνα με το MEGA.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ Φόρος τιμής στον ΠτΔ

Προς «πρόθυμους» βουλευτές: Ο κοινωνικός στιγματισμός είναι χειρότερος του ποινικού

του Νίκου Μιχαλίτση

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ παρά μόνον με τους τρεις εξ αυτών (Λυκούδης, Ψαριανός, Μάρκου) που στην πολιτική τους σταδιοδρομία έχουν συμμετάσχει σε κόμματα που επικαλούνται τις αξίες της αριστεράς. Και οι τρεις τους είχαν εκλεγεί στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές με την ΔΗΜΑΡ, από την οποία ανεξαρτητοποιήθηκαν.

Ξεκινώντας, θα διατυπώσω ένα δικαστικό στερεότυπο: Κάθε άνθρωπος είναι αθώος μέχρι τελεσίδικης δικαστικής αποδείξεως του αντιθέτου. Κάθε δημοκρατικός άνθρωπος το υποστηρίζει αυτό ως απόλυτο ανθρώπινο δικαίωμα, γιατί σε αντίθετη περίπτωση η κοινωνία μας θα ήταν μια ζούγκλα με πολυάριθμα αθώα θύματα. Αυτό ισχύει βεβαίως και για τους τρεις πρόθυμους «αριστερούς» βουλευτές μας. Ούτε δικαιούμεθα λοιπόν ούτε θέλουμε να αφήσουμε υπόνοια περί χρηματισμού τους.

Πάμε πρώτα στους Λυκούδη και Ψαριανό. Δεν υπερψηφίζουν τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης που σημαίνει ότι καταδικάζουν την πολιτική της για το 2015. «Αριστερό» αυτό, για να αποφύγουν την κατακραυγή του κόσμου που υποφέρει από τα κατορθώματά της.

 Μετά, αναζητούν σανίδα σωτηρίας (δικαιολογία για την ανέκαθεν πολύποθη γι' αυτούς υποστήριξη της κυβέρνησης) συνυπογράφοντας με άλλους έξι μια πρόταση δήθεν διεξόδου με τρεις προϋποθέσεις (κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», έναρξη διαδικασίας αναθεώρησης του συντάγματος και ορισμός ημερομηνίας εκλογών εντός του 2015).

Ο Σαμαράς απορρίπτει και τις τρεις προϋποθέσεις πριν την πρώτη ψηφοφορία. Και αυτοί ψηφίζουν το Δήμα, γυμνοί από κάθε δικαιολογία. Τί θέλουν δηλαδή να πιστέψει ο κόσμος;

Πάμε τώρα στην κ. Μάρκου. Αυτή, πιο συνεπής στη σταθερότητα των αναπηδήσεων από κόμμα σε κόμμα, αναλόγως των εποχιακών δυνατοτήτων να της προσφερθεί μια έδρα στη Βουλή, υπερψήφισε τον προϋπολογισμό μιας κυβέρνησης την οποία κατήγγελλε προεκλογικά το 2012 (τότε ήταν στη ΔΗΜΑΡ). 

Ας ξεπεράσουμε προσωρινά την εξαπάτηση των ψηφοφόρων της και ας δεχθούμε ότι πλέον θα ήταν λογικό να ψηφίσει τον κ. Δήμα. Έλα όμως που ακόμα και αυτή χρειαζόταν να καλύψει το όνειδος με κάποιες επί πλέον δικαιολογίες. 

Έτσι, πριν ανακοινωθεί το όνομα του κ. Δήμα, η ίδια, οκτώ ημέρες πριν τον υπερψηφίσει, στις 9 Δεκεμβρίου, δηλώνει δημοσίως στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει κομματικό πρόσωπο για Πρόεδρο.

Είχε φαίνεται πληροφορίες για υπερκομματικό υποψήφιο. Οκτώ ημέρες μετά, συνεπέστατη στις αριστερές της αρχές, υπερψηφίζει ως μη κομματικό πρόσωπο τον ... Αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας

Ευτελίζοντας τη δημοκρατία

 Nikos Libertas / SOOC
Πριν από μερικές ώρες δημοσιεύτηκε στο φύλλο της κυβέρνηση η τελευταία (ελπίζουμε) Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του Κάρολου Παπούλια με την οποία παρατείνεται για δύο ακόμα μήνες το μνημόνιο. Αλλά για ποιο ακριβώς λόγο χρειάστηκε να ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία είπαμε;
Του Κώστα Εφήμερου

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση ισχυριζόταν ότι πέρασε όλα τα δύσκολα μέτρα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) εξαιτίας της «έκτακτης ανάγκης» και για «την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων των δεσμεύσεων της στους δανειστές». Αυτή τη φορά όμως η κυβέρνηση του κύριου Σαμαρά θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί δεν έφερε την παράταση του μνημονίου ως τροπολογία στο νομοσχέδιο που ψηφιζόταν σήμερα. Κάτι που έκανε άλλωστε για ένα σωρό άλλα ζητήματα καταθέτοντας 80 τροπολογίες στα νομοσχέδια που ψηφίζονται (η ψηφίστηκαν) τις τελευταίες -καθώς φαίνεται- ημέρες της κυβέρνησης.

Κι αν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έχει αποδείξει ότι δεν την ενδιαφέρει η ποιότητα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μήπως έχει να μας απαντήσει γιατί δέχτηκε να την υπογράψει ο εγγυητής της, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που τον Αύγουστο με θλίψη διαπίστωσε το πλήγμα που δέχτηκε η δημοκρατία κατά την θητεία του;

Και επειδή κανείς δεν πρόκειται να απαντήσει να επιχειρήσουμε να δώσουμε εμείς μια απάντηση: Επειδή η κυβέρνηση δεν ήθελε να βάλει τους βουλευτές στους οποίους κάνει μασάζ για να ψηφίσουν το Σταύρο Δήμα στον άχαρο ρόλο να βροντοφωνάζουν «Ναι σε όλα» λίγες μόλις ημέρες πριν την 2η ψηφοφορία για ΠτΔ.

Το ισχύον Σύνταγμα επιτρέπει με το άρθρο 44 στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να εκδίδει πράξεις σε περιπτώσεις «έκτακτης ανάγκης» και «εξαιρετικά επείγουσες» που γίνονται αυτόματα νόμοι του κράτους χωρίς να χρειάζεται πρώτα η ψήφισή τους από το κοινοβούλιο. Οι ΠΝΠ πρέπει να εισαχθούν εντός 40 ημερών στη Βουλή και να ψηφιστούν το αργότερο εντός 3 μηνών από την κατάθεσή τους αλλιώς παύει η ισχύ τους.

Το άρθρο γράφτηκε σαφέστατα για περιπτώσεις πολέμου και εξαιρετικά ακραίων θεομηνιών που θα έκαναν αδύνατη την ομαλή σύγκλιση της Βουλής. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών ωστόσο ξεχείλωσαν την ερμηνεία του άρθρου και δημιούργησαν ένα μηχανισμό παραγωγής «βασιλικών διαταγμάτων» για να αποφύγουν την αποτυχία μέσα στο κοινοβούλιο. Οι ΠνΠ όταν φτάνουν στη βουλή (της ΕΡΤ δεν έφτασε ποτέ) εντάσσονται σε ένα μόνο άρθρο μαζί με άλλες 100 διατάξεις και οι βουλευτές της συγκυβέρνησης εκβιάζονται να τις υπερψηφίσουν.

Ο Κάρολος Παπούλιας δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή για το πνεύμα του νομοθέτη και αποφάσισε να ακολουθήσει πειθήνια την διασταλτική τυπική του ερμηνεία υπογράφοντας 45 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου από το τέλος του 2009 μέχρι σήμερα.

Κατά τα άλλα εμείς θα συνεχίσουμε να ακούμε τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο να κατηγορούν την αντιπολίτευση για «ευτελισμό του Συντάγματος» επειδή δεν θέλουν Πρόεδρο ευρύτερης αποδοχής και οδηγούν τη χώρα στο γκρεμό μέσω των εκλογών.

Φτάνουν δηλαδή να θεωρούν ευτελισμό των θεσμών τις εκλογές. Τόσο πολύ έχουν τυφλωθεί από την έπαρσή (ή την εθελοδουλεία τους).

Πώς ο Δ. Κοντομηνάς βρέθηκε στις ΗΠΑ παρά την απαγόρευση

Πριν από λίγες εβδομάδες αναφερθήκαμε στο ταξίδι του Δημήτρη Κοντομηνά στις ΗΠΑ παρά τον περιοριστικό όρο περί απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα που του επιβλήθηκε ως όρος αποφυλάκισης για την υπόθεση του ΤΤ. Στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε τι ακριβώς συνέβη μάθαμε αρκετά αλλά βγάλαμε ένα μόνο συμπέρασμα

Είναι πρακτικά αδύνατο να αποκτήσεις πληροφορίες για τέτοια ζητήματα μέσω μιας θεσμικής διαδικασίας. Παρά τις ερωτήσεις που απευθύναμε σε όλους τους αρμόδιους εμπλεκόμενους φορείς χρειαστήκαμε την βοήθεια εσωτερικής πληροφόρησης προκειμένου να φτάσουμε στην άκρη του νήματος.

Όπως φαίνεται λοιπόν ο Δημήτρης Κοντομηνάς έχει πετύχει την άρση του περιοριστικού όρου επικαλούμενος το σοβαρό πρόβλημα υγείας που έχει, το οποίο τον ανάγκαζε να επισκεφτεί το εξωτερικό. Κι όμως σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας Παρασκήνιο η επίσκεψη του κύριου Κοντομηνά στις ΗΠΑ περιλάμβανε μόνο ένα προγραμματισμένο τσεκ-απ. Μάλιστα μαθαίνουμε ότι αφού επισκέφτηκε το νοσοκομείο πήρε το αεροπλάνο και ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον προκειμένου να συναντηθεί με αξιωματούχους και επιχειρηματίες.

Κάνοντας μια έρευνα μάθαμε επιπλέον ότι ο κύριος Κοντομηνάς έχει άρει οριστικά τον περιοριστικό όρο, πράγμα που δεν συνηθίζεται αφού σύμφωνα με έμπειρους νομικούς σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται προσωρινή άδεια για συγκεκριμένη επίσκεψη στο εξωτερικό με ημερομηνία λήξης.

Και ενώ τα ΜΜΕ έβριθαν από ρεπορτάζ σχετικά με την αστρονομική εγγύηση που επιβλήθηκε στον επιχειρηματία και την επιβολή αυστηρών περιοριστικών όρων που περιλάμβαναν την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και την παρουσία του στο αστυνομικό τμήμα, τώρα που ο Κοντομηνάς σχεδόν διαφημίζει τα ταξίδια του στο εξωτερικό υπάρχει παντού ένα πέπλο σιωπής.

Τούτο δημιουργεί τεράστιο ηθικό ζήτημα αφού γίνεται σαφές ότι η αυστηρότητα που επιδεικνύει η δικαιοσύνη είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου, ή αν θέλετε, για τα δελτία ειδήσεων για τις λίγες μόνο ημέρες που η υπόθεση βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας. Όταν όμως οι κάμερες απομακρύνονται το καθιερωμένο σύστημα της διαπλοκής συνεχίζει ανενόχλητα τη δουλειά του.

Επιπλέον αξιοσημείωτο παραμένει και το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιος λογικός τρόπος για να ενημερωθείς για την εξέλιξη των υποθέσεων. Επικαλούμενες την προστασία των προσωπικών δεδομένων οι υπηρεσίες αρνήθηκαν να παράσχουν οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με το ρεπορτάζ, την ίδια ώρα που η αστυνομία και η δικαιοσύνη διαρρέει όχι απλά πληροφορίες αλλά και υλικό που είναι τμήμα της ανακριτικής διαδικασίας όταν πρόκειται για δίκες αναρχικών.

Ακόμα και με την εσωτερική πληροφόρηση που είχαμε τα στοιχεία του ρεπορτάζ αυτού δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένα και δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά χωρίς την άποψη του ίδιου του κύριου Κοντομηνά, ο οποίος αγνόησε το ερωτηματολόγιο που στείλαμε.
  


thepressproject.gr

thepressproject.gr

22.12.14

Τι θα συνέβαινε αν όλοι οι άνθρωποι ξαφνικά εξαφανίζονταν από τη Γή;


Τι θα συνέβαινε αν όλοι οι άνθρωποι ξαφνικά εξαφανίζονταν από τη Γή; Δεν θα εξετάσουμε το πώς μπορεί να συμβεί αυτό, αλλά το τί θα συμβεί σ’ ό,τι μείνει πίσω χωρίς πλέον την ανθρώπινη παρέμβαση.

Τι θα συμβεί με τις εγκαταλειμμένες ανθρώπινες κατοικίες; Τους ουρανοξύστες; Τις γέφυρες; Τις μεγάλες κατασκευές; Tι θα συμβεί με τα φυτά; Με τα ζώα; Πώς θα είναι η ζωή, όταν δεν θα υπάρχουν πλέον άνθρωποι;

Ταλανιζόμαστε από μύθους για την ίδια μας την καταστροφή. Τί θα γίνει, όταν δεν θα είμαι εδώ; Τί θα κάνει η Γη, όταν δεν θα είμαι εδώ;

Ο χρόνος για τον άνθρωπο τελείωσε. Η κυριαρχία μας στον πλανήτη έλαβε τέλος. Καλωσήλθατε στη Γή. Ανθρώπινος πληθυσμός: Μηδέν.


1 μέρα μετά τον άνθρωπο
Ώρες μετά την εξαφάνισή μας, τα φώτα αρχίζουν να σβήνουν σε όλο τον κόσμο. Στις Η.Π.Α., πάνω από το 70% τής ενέργειας παράγεται από την καύση ορυκτών καυσίμων. Τα εργοστάσια θα συνεχίσουν να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μέχρι να εξαντληθούν τα καύσιμα. Αν κανείς δεν τα αναπληρώσει, τότε σύντομα τα φώτα θα σβήσουν στις πόλεις όλου τού κόσμου.

Τα πυρηνικά εργοστάσια είναι απίθανο να καταστραφούν. Ο μέσος πυρηνικός αντιδραστήρας έχει αρκετά καύσιμα, για να συνεχίσει να λειτουργεί για δυο χρόνια, αλλά χωρίς ανθρώπους να καταναλώνουν την ενέργεια, που παράγεται από το εργοστάσιο, οι αντιδραστήρες θα μπουν αυτόματα σε κατάσταση ασφαλούς λειτουργίας σε διάστημα δυο μόλις ημερών.

Ακόμα και η αιολική ενέργεια δεν θα διαρκέσει για πάντα. Οι τουρμπίνες στηρίζονται σε τριβείς, που πρέπει να λιπαίνονται, για να λειτουργούν. Αν δεν υπάρχει κανείς για να συντηρεί τις τουρμπίνες, δεν παράγεται ηλεκτρική ενέργεια.

Καθώς τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας απενεργοποιούνται, η έλλειψη ενέργειας στα δίκτυα οδηγεί σε μια αλληλουχία κατάρρευσης σε όλο τον κόσμο. Μετά από λίγες εβδομάδες, ο πλανήτης βυθίζεται σε βαθύ σκοτάδι, κάτι, που δεν είχε συμβεί από τότε, που οι πρώτοι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από τις φωτιές των καταυλισμών τους.

Η τελευταία λάμψη τεχνητού φωτός στη Γη ίσως θα είναι ορατή στις νοτιοδυτικές Η.Π.Α.. Εδώ, το τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο τού φράγματος Hoover, δεν φαίνεται να προσέχει την απουσία των ανθρώπων. Η πηγή καυσίμων του είναι κυριολεκτικά ατελείωτη. Είναι το νερό. Όσο υπάρχει νερό στον ταμιευτήρα, το εργοστάσιο θα λειτουργεί αν όλα λειτουργούν κανονικά. Αυτό θα ισχύει για αρκετές εβδομάδες, αρκετούς μήνες, ακόμα και για μερικά χρόνια. 



Το τεράστιο φράγμα Hoover
σε μια ζωή μετά τον άνθρωπο
θα είναι ίσως
από τα τελευταία εργοστάσια,
που θα λειτουργούν.

Καθώς η ηλεκτρική ενέργεια ανά τον κόσμο εξαντλείται, σύντομα αρχίζουν να τίθενται εκτός λειτουργίας και άλλα συστήματα. Κάτω από κάθε μεγάλη πόλη υπάρχουν δίκτυα υπόγειων τούνελ. Χρησιμεύουν για αποστράγγιση ή για να περνούν καλώδια. Στις μεγάλες πόλεις χρησιμοποιούνται για μεταφορές. Πολλά τούνελ είναι χαμηλότερα από τον υδροφόρο ορίζοντα. Για να διατηρούνται στεγνά χρειάζεται ένα σύστημα αντλιών, που ενεργοποιείται, όταν πρέπει.

Στα βάθη τού Μετρό τής πόλης τής Νέας Υόρκης πάνω από επτακόσιες αντλίες αγωνίζονται διαρκώς να κρατήσουν μακρυά την πλημμύρα των υπόγειων υδάτων, των οποίων ο μέσος όγκος είναι 49 εκατ. λίτρα την ημέρα. Αν δεν υπάρχουν άνθρωποι κανείς δεν ανοίγει τις αντλίες, οπότε το αργότερο σε 36 ώρες τα τούνελ θα έχουν πλημμυρίσει.


10 μέρες μετά τον άνθρωπο
Πάνω στην επιφάνεια τού εδάφους τα τρόφιμα σαπίζουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Τα ψυγεία στα σπίτια είναι απλά ντουλάπια, στα οποία αποσυντίθεται φαγητό, αλλά το λειωμένο νερό από τα ψυγεία, που ξεπαγώνουν, ίσως αποτελέσει την προσωρινή σωτηρία για κάποια από τα κατοικίδια, που αφήσαμε πίσω μας.

Ποιά θα είναι η μοίρα των κατοικίδιων ζώων μας, όταν δεν θα υπάρχουν πλέον άνθρωποι, για να τα φροντίζουν; Στην αρχή θα έχουμε μαζικούς θανάτους σκύλων, μόλις εξαφανιστούν οι άνθρωποι, που δεν θα παράγουν σκουπίδια ή την τροφή, με την οποία τα σκυλιά τρέφονται. Δεν μπορούν να ανοίξουν κονσέρβες ούτε το ψυγείο. Πρέπει να βγουν από το σπίτι. Ο σκύλος τής οικογένειας πρέπει να βγει από το σπίτι, αλλιώς θα πεθάνει εκεί μέσα. Πρέπει να βγει για να βρει τροφή. Αρχικά, θα βγουν από τα παράθυρα και θα βρεθούν στο νέο τοπίο. Το πρώτο, που θα κάνουν, είναι να τραφούν με νεκρά πράγματα.

Υπολογίζεται, ότι στον κόσμο υπάρχουν 400 εκατομμύρια σκυλιά από 300 διαφορετικές ράτσες. Όμως, ελάχιστα από αυτά θα μπορέσουν να επιβιώσουν σε ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους. Τα μικρότερα σκυλιά πιθανόν δεν θα επιβιώσουν περισσότερο από μια βδομάδα χωρίς εμάς. Πιθανότατα δεν υπάρχει θέση στον κόσμο για τα μικρά σκυλιά.

Τα σκυλιά είναι πολύ ανταγωνιστικά. Οι λύκοι εκτοπίζουν τα κογιότ, τα οποία εκτοπίζουν τις αλεπούδες. Θα υπάρξει κάποια κυριαρχία μεταξύ των κατοικίδιων σκυλιών. Για την ακρίβεια, πολλά από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά, που τα σκυλιά έχουν αποκτήσει μέσω εκτροφής στο πέρασμα τού χρόνου, θα αποτελέσουν τώρα μεγάλο μειονέκτημα στη μάχη για επιβίωση. 





Σκυλιά με κοντά πόδια, με κοντό ή μακρύ ρύγχος είναι όλα καταδικασμένα. Δεν μπορούν να κινηθούν καλά, να ψάξουν και να εξερευνήσουν.

Ο σκύλος, που βρίσκεται στη μέση κατάσταση έχει τις καλύτερες πιθανότητες. Νομίζω, ότι τελικά θα επιβιώσουν, αλλά δεν θα είναι ευχάριστο. Καθώς τα σκυλιά, που επιβίωσαν, αγωνίζονται να βρουν το νέο τους ρόλο στον κόσμο, κάποιοι άλλοι αρχίζουν επίσης να παρατηρούν την απουσία μας. Τα πανταχού παρόντα μικρά ζώα, οι αρουραίοι και τα ποντίκια, που θα περίμενε κάποιος, ότι θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς εμάς, μάς ξαφνιάζουν για το πόσο εξαρτώνται από τα δικά μας αποθέματα τροφής.

Οι αρουραίοι και τα ποντίκια ονομάζονται ομοτράπεζα τρωκτικά. Αυτό σημαίνει, ότι κυριολεκτικά μοιράζονται το τραπέζι μας. Εξαρτώνται πολύ από τον άνθρωπο και δεν θα ωφεληθούν από την απουσία μας.

Τις πρώτες εβδομάδες τής απουσίας τού ανθρώπου, θα λεηλατήσουν τα ντουλάπια στα σπίτια και τα ράφια στα καταστήματα τροφίμων. Αφού φάνε τα αποθέματα τροφής, θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν τρώγοντας πράγματα, όπως χαρτόνι, ύφασμα ή κόλλα. Αν φεύγαμε, θα έπρεπε να βγάλουν «τίμια» το ψωμί τους. Αυτό θα σήμαινε, να επιστρέψουν στην άγρια φύση και να ανταγωνιστούν για τους διαθέσιμους πόρους. Τελικά, τα τρωκτικά θα εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα κτίρια, κάτι, που θα τα κάνει εύκολο στόχο για τα αρπακτικά. Αν και τα τρωκτικά πιθανότατα θα επιβιώσουν στο μέλλον, οι αριθμοί τους θα μειωθούν κατά πολύ.

Αριστερά: Σχετικά πρόσφατα εγκαταλειμμένο σπίτι στην Αθήνα.
Μέση: Η εγκαταλειμμένη παληά σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης στο ύψος τού Πλαταμώνα.
Δεξιά: Εγκαταλειμμένη σιδηροδρομική γραμμή στο Λουτράκι.



6 μήνες μετά τον άνθρωπο
Μετά από έξη μήνες σε ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους, οι αστικές περιοχές αρχίζουν ήδη να παρουσιάζουν όψεις άγριας φύσης. Τα αρπακτικά θα επέστρεφαν πολύ γρήγορα εν απουσία μας. Τα περιορίζουμε δημιουργώντας μή ευνοϊκές συνθήκες για αυτά ή εσκεμμένα τα απομακρύνουμε και τα καταστρέφουμε.

Μικρότερα αρπακτικά, όπως τα κογιότ και οι αγριόγατες επιβίωναν πάντα στο περιθώριο των ανθρώπινων πληθυσμών. Αυτά θα εποικίσουν πρώτα τις εγκαταλειμμένες γειτονιές μας. Τα μεγαλύτερα σαρκοβόρα θα χρειαστεί να περιμένουν κι άλλο έως ότου το νέο περιβάλλον θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους, αλλά σύντομα θα κυνηγούν κι αυτά στα μέρη, όπου κάποτε ήταν οι κήποι μας. 

Μερικούς μήνες μετά τον άνθρωπο, τα φυτά έχουν αρχίσει να καλύπτουν 
μέρος των κτιρίων και των άλλων κατασκευών.


1 χρόνο μετά τον άνθρωπο
Έχει περάσει ένας χρόνος χωρίς ανθρώπους. Οι κωμοπόλεις και οι πόλεις είναι ακόμα αναγνωρίσιμες, αλλά η φύση αρχίζει να διεκδικεί ξανά το έδαφος, που κάποτε τής ανήκε.

Μια από τις πρώτες συνέπειες τής απουσίας των ανθρώπων θα ήταν η αλλαγή υδατοστεγών επιφανειών, πάρκιν, δρόμων, σε μέρη, που θα ευνοούσαν και τελικά θα είχαν άφθονη βλάστηση. Όπου υπάρχει ημιοφάνεια, θα υπάρξει ανάπτυξη φυτών. Σπόροι θα χωθούν στις χαραμάδες και θα αρχίσουν να φυτρώνουν. Τα φυτά είναι υπέροχα από αυτή την άποψη. Μπορούν να καταστρέψουν πράγματα μέσα σε λίγα μόνο χρόνια. 

Οι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι αρχίζουν να πρασινίζουν, 
καθώς καταλαμβάνονται από φυτά και θάμνους.

Χωρίς κανέναν να τα απομακρύνει αγριόχορτα, όπως τα αγριοράδικα εισχωρούν σε κάθε ρωγμή τού οδοστρώματος. Καθώς τα χόρτα αυτά πεθαίνουν, τα απομεινάρια τους συνδυάζονται με τα βρύα και τις λειχήνες, που απλώνονται παντού και δημιουργούν ένα νέο στρώμα εδάφους. Αυτό το αμμώδες χώμα είναι φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Στην αρχή ευδοκιμούν φυτά, τα οποία μπορούν να απορροφήσουν άζωτο από τον αέρα, όπως το τριφύλλι. Οι πρώην περιποιημένες αυλές μετατρέπονται σε αγρούς, όπου ελάφια ψάχνουν την τροφή τους. 





Τα άγρια ζώα
αρχίζουν να βρίσκουν το δρόμο
προς τις εγκαταλειμμένες πόλεις.

Η υποτιθέμενη κυριαρχία τού ανθρώπου στη φύση αποδείχτηκε σχετικά ισχνή. Τα σημάδια για το πόσο τρωτοί είμαστε, υπήρχαν πάντα. Οι ρίζες απλώνουν και με τη δύναμη που ασκούν, πιέζουν κονίαμα και πέτρες θρυμματίζοντας την πρόσοψη. Αν συμβεί σε μεγάλη έκταση, προκαλεί πολύ μεγάλη ζημιά.

Η φύση αντεπιτίθεται. Για να τιθασευτεί η ορμή τού ποταμιού στο φράγμα Hoover, χρειάστηκαν 21.000 άνθρωποι και πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, όμως, ένα χρόνο μετά τους ανθρώπους, οι 17 τεράστιες και φαινομενικά άφθαρτες γεννήτριές του, πρόκειται να νικηθούν από έναν οργανισμό σε μέγεθος ανθρώπινου νυχιού. Η λίμνη πάνω από το φράγμα είναι γεμάτη από ένα επιθετικό είδος οστρακόδερμου, τού μυδιού Quagga. Αυτός ο κρυφός εισβολέας προέρχεται από την ανατολική Ευρώπη. Στη βόρεια Αμερική δεν έχει φυσικούς εχθρούς εκτός από τους ανθρώπους, που τον απομακρύνουν ξύνοντας τα πλέγματα και τους σωλήνες, όπου εγκαθίσταται.

Τα μύδια κολλούν στο εσωτερικό των σωλήνων και πολλαπλασιάζονται ταχύτατα. Εποικούν και αυξάνονται γρήγορα. Αναπτύσσονται σε στρώματα και τελικά μπλοκάρουν τελείως τη διάμετρο τού σωλήνα. Οι μικροί σωλήνες, που μεταφέρουν το νερό, που ψύχει τις γεννήτριες τού φράγματος Hoover, αποτελούν τέλειο περιβάλλον για αυτά τα πλάσματα. Χωρίς ανθρώπους να τα απομακρύνουν, μπορούν να εξαπλωθούν γρήγορα. Τα μύδια μπλοκάρουν τις σωλήνες, που μεταφέρουν κρύο νερό και οι γεννήτριες δεν θα μπορούν πλέον να ψυχθούν. Θα ενεργοποιηθεί ο συναγερμός υψηλής θερμοκρασίας και το σύστημα θα κλείσει αυτόματα τη γεννήτρια. Αυτό θα συμβεί σε όλες τις γεννήτριες τού φράγματος και τελικά όλο το εργοστάσιο θα τεθεί εκτός λειτουργίας.

Στο Las Vegas οι τελευταίες αναλαμπές τεχνητού φωτισμού στη Γη παραδίδουν τη νύχτα στην αρχέγονη σκοτεινιά της. Με τις γεννήτριες εκτός λειτουργίας δεν περνά πλέον καθόλου νερό από το φράγμα Hoover. Ο ποταμός Colorado αρχίζει να ξεραίνεται. Στην άλλη πλευρά τού φράγματος, το νερό δεν έχει πού να πάει και η στάθμη τής λίμνης αρχίζει να ανεβαίνει. Το νερό θα μαζεύεται στη λίμνη και τελικά θα ξεχειλίσει στα πλάγια τού φράγματος.




Η ξηρή βλάστηση
προκαλεί μεγάλες πυρκαϊές.
Χωρίς ανθρώπους
να τις σβήσουν
οι φλόγες εξαπλώνονται παντού.

Εκτός ελέγχου τα ισχυρότερα στοιχεία τής φύσης επανακτούν την κυριαρχία τους επάνω στη Γη. Οι μεγάλες πυρκαϊές, που προκαλούνται από τις αστραπές και που κάποτε οι άνθρωποι τις πολεμούσαν, τώρα μαίνονται ανεξέλεκτες. Πόλεις και γειτονιές γεμάτες εγκαταλειμμένα κτίρια, άγρια χόρτα και σκουπίδια, γίνονται πρώτης τάξης καύσιμο για τις φλόγες. Το Chicago καίγεται. Τα επιβλητικά ξύλινα βικτωριανά κτίρια τού San Francisco χρησιμεύουν πλέον μόνο για προσάναμμα. 





Όπως και στα χρόνια των αρχαίων,
η Ρώμη καίγεται ξανά.

Καθώς τα κτίρια καίγονται, η απανθρακωμένη ξυλεία απελευθερώνει στο έδαφος θρεπτικά συστατικά παρέχοντας το επόμενο κύμα βλάστησης στο άζωτο, που είναι απαραίτητο για την ανάπτυξή τους.


5 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Πέντε χρόνια μετά τον άνθρωπο, η επέλαση τής φύσης δεν γνωρίζει όρια. 

Οι δρόμοι ανά τον κόσμο εξαφανίζονται κάτω από ένα πράσινο χαλί.

Οι πύλες τού ανακτόρου τού Βuckingham στο Λονδίνο παραβιάζονται εύκολα από αναρρηχητικά φυτά και βρύα. Στη Μόσχα, η Κόκκινη Πλατεία γίνεται πολύ... πράσινη. Ρεαλιστικά, η φύση θα διεκδικήσει τη Γη πολύ γρήγορα. Η κυριαρχία τού ανθρώπου επί τής φύσης υπήρξε ανέκαθεν μια ψευδαίσθηση.


Όταν τον 15ο αιώνα η πόλη Angkor τής Καμπότζης και τα συμπλέγματα των ναών της εγκαταλείφθηκαν, τα δέντρα τής ζούγκλας αναπτύχθηκαν χωρίς διάκριση πάνω στις πέτρινες κατασκευές αγκαλιάζοντάς τες με τις ρίζες τους.

Τώρα, χωρίς τις στρατιές των κηπουρών και των συντηρητών, οι σύγχρονες πόλεις είναι στο έλεος τής εκδίκησης τής φύσης. Στο Central Park τής Νέας Υόρκης, οι μεγάλες πρασιές αφρόντιστες πλέον, είναι γεμάτες δενδρύλλια. Η πενταετής απουσία των ανθρώπων έχει κάνει το πάρκο να θυμίζει δάσος. Τα ζώα και τα φυτά, που ζουν εκεί, θα πολλαπλασιαστούν και θ’ αρχίσουν να εξαπλώνονται στην πόλη. Ακριβώς το ίδιο θα συμβεί και στην Washington. 






Η βλάστηση έχει καταπιεί τα μεγάλα μνημεία τής πόλης Washington. Σε αυτό, που κάποτε ήταν το εθνικό πάρκο Mall, αντηχούν τώρα οι ήχοι τής ζούγκλας.

Ανάλογα με το αν θα μπορέσουν να βγουν τα άγρια ζώα των ζωολογικών κήπων από τα κλουβιά τους, η κατάσταση θα αλλάξει δραματικά, γιατί θα υπάρχουν λιοντάρια, τίγρεις, που θα είναι απόλυτα σε θέση να επιβιώσουν μετά τον άνθρωπο.





5 χρόνια μετά τον άνθρωπο,
ο κισσός με άλλα φυτά και θάμνους
έχουν καλύψει πλήρως
διάφορα στάδια στον κόσμο.



15 χρόνια μετά τον άνθρωπο: Τα σκοινιά, που κρατούσαν δεμένο το πλοίο S.S. Missouri στην αποβάθρα, υποκύπτουν στη διάβρωση και τη φθορά. Το αεροπλανοφόρο αρχίζει να επιπλέει σκουριασμένο και ελεύθερο στη θάλασσα.

20 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Έχουν περάσει είκοσι χρόνια ζωής χωρίς ανθρώπους. Χωρίς ανθρώπους να περνούν φρέσκια μπογιά και να κλείνουν τις χαραμάδες, ακόμα και τα τσιμεντένια κτίρια αρχίζουν ήδη να καταρρέουν. Η έλλειψη συντήρησης μετατρέπει τις πόλεις σε απόκοσμες πόλεις - φαντάσματα. Τα ζώα, που απέφευγαν τα κέντρα, όπου κατοικούσαν οι άνθρωποι, επιστρέφουν για να φτιάξουν τα νέα τους σπίτια ανάμεσα στους τοίχους, που αποσυντίθενται. Το ξέρουμε, γιατί υπάρχει κάποιο μέρος στον κόσμο, όπου αυτό έχει ήδη συμβεί.

Πρόκειται για το Prypiat στην Ουκρανία. Κάποτε, ήταν η πιο σύγχρονη πόλη τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Εδώ και είκοσι χρόνια, η πόλη είναι εγκαταλειμμένη. Μάς δίνει μια εικόνα τού τί θα συνέβαινε αν απομακρύνονταν οι άνθρωποι από ένα μέρος με πολιτισμό. Όταν το Prypiat εκεννώθηκε μετά την πυρηνική καταστροφή τού Τσέρνομπιλ, μέσα σε μια νύκτα μετατράπηκε από μια πόλη 50.000 ατόμων σε πόλη φάντασμα.

Η βλάστηση δημιουργεί ρωγμές στους τοίχους, καθώς σκαρφαλώνει στα κτίρια. Ένα λούνα πάρκ, που είχε προγραμματιστεί να ανοίξει τέσσερις ημέρες μετά την ημερομηνία τού ατυχήματος, παραμένει αχρησιμοποίητο. Η ρόδα, αντί να μαζεύει κόσμο μαζεύει σκουριά. Τα αυτοκινητάκια σαπίζουν ακίνητα. Το Prypiat μάς έχει δώσει μια επληκτική και σπάνια ευκαιρία να δούμε τί συμβαίνει σε μια πόλη κτισμένη από ανθρώπους, όταν οι άνθρωποι εξαφανίζονται. Είκοσι χρόνια μετά οι δυνάμεις τής φύσης έχουν καταστρέψει τα κτίρια. 

Έχουν περάσει μόνο 20 χρόνια.
Φαντάζεστε πώς θα είναι το μέρος μετά από 200 χρόνια;

Ούτε το σοβιετικό σκυρόδεμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους παγωμένους ουκρανικούς χειμώνες. Καθώς η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν, το νερό, που έχει μαζευτεί στις ρωγμές διογκώνεται και ασκεί πίεση, που σκίζει το σκυρόδεμα. Η βλάστηση αναπτύσσεται ανεξέλεκτα. Οι ρίζες απλώνονται ανάμεσα στα θεμέλια και τις σκάλες, απορροφούν την υγρασία, που τους επιτρέπει να απλώνονται και να αναπτύσσονται. Με το πέρασμα τού χρόνου σπρώχνουν σιγά-σιγά το σκυρόδεμα σα μικροί υδραυλικοί γρύλοι.

Μετά το ατύχημα, οι επιστήμονες ανέμεναν τα χειρότερα για την άγρια φύση τής περιοχής. Τα περισσότερα δέντρα σε έκταση 4 τετρ. χιλ. γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο πέθαναν από την ακτινοβολία. Πέθαναν και πολλά ζώα, αλλά το απίστευτο είναι, ότι η απουσία των ανθρώπων για είκοσι χρόνια κάλυψε την αρχική ζημιά, που προκλήθηκε από τον πυρηνικό εφιάλτη. 



Το γήπεδο τής Prypiat εξελίσσεται, όπως θα περίμενε κάποιος κι επιστρέφει στην κατάσταση, που ήταν πριν εκατοντάδες χρόνια: ένα δάσος φυλλοβόλων δέντρων.

Η όλη υπόθεση έχει μια ενθαρρυντική πλευρά. Η ζωή είναι πολύ ανθεκτικότερη απ΄ό,τι πιστεύαμε. Αν ο άνθρωπος εξαφανιστεί, η ζωή θα συνεχίσει να ευημερεί.


25 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Έχουν περάσει 25 χρόνια χωρίς ανθρώπους. Στην εξοχή, η φύση αρχίζει να σβήνει κάθε στοιχείο τής ύπαρξης των ανθρώπων. Στα προάστια, αγέλες από άγρια σκυλιά περιπλανώνται στις υπό αποσύνθεση γειτονιές ψάχνοντας το επόμενο γεύμα τους. Σε κάποιες από τις μεγαλουπόλεις τού κόσμου γίνται όλο και δυσκολότερο να βρει κάποιος στέρεο έδαφος.

Την εποχή των ανθρώπων, το Λονδίνο προστατευόταν από τις παλίρροιες με δέκα κινητές πύλες από χάλυβα, που υψώνονταν κατά τη διάρκεια καταιγίδων, για να αποκόψουν τον ποταμό Τάμεση από τη Βόρεια Θάλασσα. Χωρίς ανθρώπους να ενεργοποιούν το φράγμα, το Λονδίνο είναι ανυπεράσπιστο.

Το Άμστερνταμ, μια ακόμα πόλη, που βρίσκεται χαμηλότερα από τη στάθμη τής θάλασσας, έχει την ίδια μοίρα.

Σε έναν ουρανοξύστη τής Νέας Υόρκης κάποια παράθυρα έχουν ήδη ραγίσει και πέσει από τα πλαίσιά τους. Πολλά περισσότερα είναι στα όρια τής καταστροφής. Μετά από 25 χρόνια έκθεσης σε υγρασία και ζέστη χωρίς συντήρηση, οι υπό κανονικές συνθήκες εύκαμπτες μονώσεις των παραθύρων έχουν σκληρύνει αφήνοντας το κρύσταλλο να ακουμπά στο πλαίσιο. Καθώς το μεταλλικό πλαίσιο διαστέλλεται και συστέλλεται με τις αλλαγές τής θερμοκρασίας, προκαλεί πιέσεις στο γυαλί, το οποίο σπάει και πέφτει στο πεζοδρόμια.

Αφού πέσουν κάποια παράθυρα από ένα τέτοιο κτίριο, τότε, η πίεση τού αέρα θα φέρει δραματικές αλλαγές. Το ίδιο και η εξωτερική πίεση, καθώς και η υποπίεση. Αυτό χειροτερεύει το πρόβλημα και ρίχνει περισσότερα τζάμια.

Μέσα από τις τρύπες που χάσκουν, το κτίριο γεμίζει με πράγματα, που παρέσυρε ο αέρας. Ξεσπάει μια καλοκαιρινή καταιγίδα. Στην κορυφή τού κτιρίου, το χάλκινο αλεξικέραυνο, που κάποτε προστάτευε χιλιάδες εργαζόμενους στα γραφεία, έχει πλέον διαβρωθεί και είναι άχρηστο. Ένας κεραυνός μετατρέπει τον ουρανοξύστη σε πύρινο εφιάλτη.

Το άδειο κτίριο είναι το τέλειο σπίτι για κάποιους αναπάντεχους επιζώντες. Αν και τα περιστέρια κάποτε βασίζονταν στην ελεημοσύνη των ανθρώπων, τα έχουν καταφέρει μια χαρά σ΄αυτά τα 25 χρόνια, που ζουν χωρίς εμάς. 

Τα περιστέρια ξέρουν να επιβιώνουν. Μπορούν να ζουν στην άγρια φύση κι είναι κάτι, που ακόμα κάνουν. Σε μια εποχή χωρίς ανθρώπους, αλλά που θα υπάρχουν κτίρια, θα τα κατάφερναν πολύ καλά, γιατί θα τα χρησιμοποι- ούσαν σαν τεχνητές βουνοπλαγιές, το φυσικό τους περιβάλλον.

Όπως συμβαίνει με τα περιστέρια, η εξαφάνιση των ανθρώπων ανάγκασε και τις ταπεινές κατσαρίδες να αλλάξουν συνήθειες. Αφού φάνε τα όσα θα αφήσουμε πίσω μας, όταν εξαφανιστούμε, θα μάς θρηνήσουν. Θα λυπηθούν. Αλλά το πένθος δεν θα κρατήσει για πολύ. Αν και οι κατσαρίδες ευημερούσαν τρώγοντας τα αποφάγια μας, μπορούν επίσης να φάνε βιβλιοδεσίες, χαρτόνια κι οποιαδήποτε σαπισμένη οργανική ύλη, όπως νεκρά φύλλα και ρίζες. Αν και το φαγητό δεν αποτελεί πρόβλημα, οι κατσαρίδες χρειάζονται ζέστη, το είδος τής τεχνητής ζέστης, που τους παρείχαν οι άνθρωποι. Οι κατσαρίδες αρχικά ήταν τροπικό είδος και κάποιοι ειδικοί λένε, ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν το χειμώνα σε ψυχρότερες πόλεις, αλλά είναι δύσκολο να στοιχηματίσεις ενάντια σε ένα πλάμα, που έχει δει την εμφάνιση και την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

Ο πρώτος χειμώνας μετά τους ανθρώπους έφερε το θάνατο κάποιων κατσαρίδων, αλλά οι περισσότερες μετακινήθηκαν κάτω από το έδαφος αναζητώντας ζεστασιά μέχρι να επανέλθουν ηπιότερες θερμοκρασίες. Σε ένα εγκαταλειμμένο κέντρο πόλης χωρίς εντομοκτόνα, που έχει γεμίσει βλάστηση και με ανερχόμενο υδροφόρο ορίζοντα, αυτή η πρώην μάστιγα απολαμβάνει πλέον μια χρυσή εποχή.

Οι κατσαρίδες αποτελούσαν απλή ενόχληση για τον άνθρωπο, αλλά οι λύκοι έφερναν τον τρόμο. Οι άνθρωποι τους κυνηγούσαν ανελέητα. Όταν οι πρώτοι ευρωπαίοι άποικοι έφτασαν στις σημερινές Η.Π.Α., πιστεύουμε, ότι στην ύπαιθρο υπήρχαν σχεδόν μισό εκατομμύριο λύκοι. Ως τον 20ό αιώνα, αυτά τα αρπακτικά είχαν σχεδόν εξαφανιστεί σε όλες τις Η.Π.Α. εκτός από την Αλάσκα. Τώρα, χωρίς ανθρώπους να τους πολεμούν οι λύκοι εξαπλασιάζονται κάθε χρόνο. Μέσα σε 25 χρόνια από την εξαφάνισή μας, θα μπορούσαν να υπάρχουν ξανά μισό εκατομμύριο λύκοι στην ύπαιθρο των Η.Π.Α.. Θα έφταναν ως το Manhattan ή το Chicago; Μόλις φτάσουν εκεί τα ελάφια, οι λύκοι θα τα ακολουθήσουν.


40 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Ενώ οι πόλεις από ατσάλι και τσιμέντο στέκονται ακόμα στο ύψος τους, τα προάστια δέχονται επίθεση. Σχεδόν το 90% των σπιτιών στις Η.Π.Α. έχουν ξύλινο σκελετό. Κάποια από αυτά κάηκαν. Άλλα καταβροχθίζονται. Χωρίς μπογιά και συντηρητικά η ξυλεία των σπιτιών είναι απροστάτευτη απέναντι στους τερμίτες. Οι τερμίτες τρέφονται με κυτταρίνη, τη βασική ουσία, από την οποία αποτελείται το ξύλο. Η όρεξή τους είναι ανελέητη. Κάποιες αποικίες μπορούν να φάνε μέχρι και 450 κιλά ξύλο ανά έτος.

Στην καταστροφική τους προέλαση οι τερμίτες δεν δουλεύουν μόνοι. Η γνωστή μας σήψη θα προκύψει, όταν το ξύλο εκτεθεί στον καιρό. Αυτή η σήψη είναι πιο περίπλοκη διαδικασία. Το ξύλο δέχεται επίθεση από μικρόβια, που απελευθερώνουν διοξείδιο τού άνθρακα και μεθάνιο. Αν οι άνθρωποι έφευγαν, μέσα σε λίγες δεκαετίες τα περισσότερα κτίσματα με ξύλο θα άρχιζαν να σαπίζουν. 

Αντιμέτωποι με τη διπλή επίθεση των τερμιτών και τής μούχλας, τα δοκάρια, που στηρίζουν τη στέγη, υποχωρούν. Το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον, που κάποτε ήταν τόσο σημαντικό για τους ανθρώπους, που αποκαλούσαν αυτό το κτίριο σπίτι τους, σβήνεται για πάντα.

Τα κτίρια, που είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένα από πέτρα ή τούβλο θα αντέξουν πολύ περισσότερο απ΄ο,τιδήποτε είναι φτιαγμένο από ξύλο. Αλλά κι αυτά θα καταρρεύσουν λόγω χημικής και φυσικής φθοράς. Τελικά, οι τοίχοι θα πέσουν και δε θα μείνει τίποτα. Τώρα, η φύση θα δράσει γρήγορα και θα καταπιεί αυτά τα ερείπια. Το πόσο γρήγορα θα καταρρεύσουν εξαρτάται από το περιβάλλον, όπου βρίσκονται.

Με τις κατάλληλες συνθήκες και με συντήρηση από τον άνθρωπο, οι πέτρινες κατασκευές μπορεί ν΄αντέξουν για χιλιάδες χρόνια. Σε κάποια μέρη τής Ευρώπης χρησιμοποιούνται ακόμα κάποια αρχαία ρωμαϊκά υδραγωγεία, αλλά χωρίς συντήρηση η πέτρα μπορεί να γίνει το θύμα ενός εξαιρετικά αθέατου εχθρού.

Από τους μεγάλους εχθρούς τής πέτρας είναι τα άλατα. Οι άνθρωποι παρατήρησαν πριν χιλιάδες χρόνια, τη φθορά, που προκαλούσαν τα άλατα στις πυραμίδες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, για να εισχωρήσουν τα άλατα σε πέτρινα κτίρια και μνημεία. Από μολυσμένο αέρα, θαλασσινό νερό, ακόμα κι από κουτσουλιές πουλιών.

Τα άλατα διαλύονται στο νερό και καθώς το νερό εξατμίζεται, αναδύεται μέσα από τα πορώδη υλικά, τούβλα, πέτρα, σκυρόδεμα. Τα άλατα αθροίζονται στους πόρους τής πέτρας, μέχρι που φτάνουν στο τοίχωμα και σχίζουν τις πέτρες. Πολλά αρχαία μνημεία έχουν επιβιώσει μόνο χάρη στη συντήρησή τους από τον άνθρωπο στο πέρασμα των αιώνων. Αν βλέπαμε με μικροσκόπιο μέσα στις πυραμίδες, θα βλέπαμε τα άλατα να αποσυνθέτουν την πέτρα. Αν και δεν είναι άτρωτες στη διάβρωση, οι πυραμίδες έχουν επιβιώσει χάρη στον όγκο τους και στο ζεστό, ξηρό περιβάλλον τής ερήμου.

Οι μεγαλύτερες κατασκευές από τσιμέντο, όπως το φράγμα Hoover, θα αντέξουν αρκετά. Το Hoover έχει τόσο μεγάλο πάχος, που εβδομήντα χρόνια μετά την κατασκευή του, το τσιμέντο στο βάθος ακόμα έπηζε. Μα από τα δεκαπέντε ψηλότερα φράγματα των Η.Π.Α. μόνο τα δέκα είναι από τσιμέντο. Τα άλλα είναι από συμπιεσμένη πέτρα ή χώμα, όπως το φράγμα Trinity στη βόρεια Καλιφόρνια. Αν υπήρχαν άνθρωποι, κάποια διαρροή στο φράγμα, θα επισκευαζόταν αμέσως, αλλά αυτές οι μέρες έχουν περάσει προ πολλού.

Κάποια χωμάτινα φράγματα είναι κυριολεκτικά τεράστια. Αν καταρρεύσουν, όπως αναμένεται με τον καιρό, ο όγκος τού νερού, που θα πλημμυρίσει την κοιλάδα, θα έχει τεράστια δύναμη και θα παρασύρει τα πάντα.


50 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Τα αποτελέσματα τής εγκατάλειψης αρχίζουν να φαίνονται ακόμα και στις καλύτερα σχεδιασμένες ανθρώπινες κατασκευές. Οι κατασκευές μας περιέχουν ήδη στους σπόρους τής καταστροφής. Αυτό ισχύει και για γέφυρες και για κτίρια.

Η γέφυρα τού Μπρούκλιν είναι από τις πιο διάσημες τού κόσμου εδώ και 130 χρόνια. Οι γέφυρες ζουν τόσο πολύ, γιατί οι μηχανικοί τις φροντίζουν. Τις επιθεωρούν τακτικά, τις συντηρούν, τις βάφουν, αντικαθιστούν τα συρματόσχοινα εκεί που χρειάζεται. Χωρίς ανθρώπους η κατάρρευση θα επιταχυνθεί δραματικά. 




Την εποχή των ανθρώπων,
η γέφυρα τού Μπρούκλιν
συντηρoύταν συνεχώς
και βαφόταν
κάθε δώδεκα χρόνια περίπου.

Τα πιο ευάλωτα μέρη μιας κρεμαστής γέφυρας είναι τα κάθετα κρεμαστά συρματόσχοινα από χάλυβα. Όσο γερά κι αν είναι αυτά τα συρματόσχοινα έχουν ένα θανάσιμο ελάττωμα: το υλικό, από το οποίο είναι φτιαγμένα.

Το ατσάλι είναι ορυκτό. Αποτελείται κυρίως από σίδηρο (95-98%). Εκτεθειμένο στην υγρασία τού περιβάλλοντος το σίδηρο θα αρχίσει να αποσυντίθεται στα συστατικά, από τα οποία προέρχεται. Θα επιστρέψει στον τόπο προέλευσής του. Προήλθε από τη γη με μορφή κάποιου οξειδίου τού σιδήρου κι εκεί θα επιστρέψει. Αυτή είναι η διαδικασία, που μάς είναι γνωστή ως διάβρωση και τη βλέπουμε στα μέρη, όπου ο χάλυβας εκτίθεται σε υγρασία.

Ο εχθρός τού ατσαλιού είναι η διάβρωση. Το πρόβλημα είναι να κρατήσουμε μακρυά το νερό. Μέρος τής διαδικασίας είναι η συντήρηση. Αν δεν συντηρούνται, διαβρώνονται.

Η γέφυρα τού Μπρούκλιν ολοκληρώθηκε το 1883 και η κατασκευή της κόστισε 15 εκατ. δολλάρια. Κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες έχουν ξοδευτεί 3 δις δολλάρια για τη συντήρηση αυτής και των άλλων γεφυρών τού ποταμού East.

Στην άλλη άκρη των Η.Π.Α., στο San Francisco, η γέφυρα Golden Gate, προστατευόταν από μια άγρυπνη ομάδα 17 μεταλλουργών και 38 βαφέων. Τι κάνουν όλη την ώρα; Βάφουν συνεχώς τη γέφυρα. Τι θα συμβεί αν σταματήσουν; Τα συρματόσχοινα θα σκουριάσουν, η μπογιά θα ξεφτίσει. Τα σύρματα θα σπάσουν. Κάποια στιγμή, η γέφυρα θα πέσει.


75 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Η πλειοψηφία των 600 εκατ. αυτοκινήτων, που κάποτε ταξίδευαν στους δρόμους τού κόσμου, είναι πλέον σκουριασμένα απομεινάρια τού ανθρώπινου παρελθόντος.

Τα αυτοκίνητα θα συμπεριφερθούν ανάλογα με το περιβάλλον. Αυτά στην έρημο έρημο τής Καλιφόρνιας θα αντέξουν για πολύ καιρό. Ένα αυτοκίνητο στη Σκωτία, θα έχει άλλη μοίρα. Αυτοκίνητα σε παραθαλάσσιο μέρος με αλάτι στην ατμόσφαιρα δεν θα αντέξουν πάνω από 20 έως 30 χρόνια.

Τα λάστιχα ξεφουσκώνουν σε λίγα χρόνια αν και το ελαστικό και τα συνθετικά υλικά, από τα οποία αποτελούνται, θα παραμείνουν ακέραια για αιώνες. Η βαφή υποχωρεί γρήγορα και μόλις ξεφλουδίσει, η σκουριά διαβρώνει το αμάξωμα με ρυθμούς 0,12 χιλ. το χρόνο. 

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά τον άνθρωπο, τα περισσότερα αυτοκίνητα ακόμα και στο πιο ευνοϊκό περιβάλλον θα έχουν μετατραπεί σε κουφάρια. Μετά από έναν αιώνα το οικογενειακό αυτοκίνητο είναι ένας μετά βίας αναγνωρίσιμος σωρός από μέταλλο.


100 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Η γέφυρα του Μπρούκλιν, που έστεκε πάνω από 125 χρόνια την εποχή των ανθρώπων, δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε 100 χρόνια χωρίς αυτούς. Καθώς τα συρματόσχοινα υποχωρούν, το κατάστρωμα και οι κουπαστές αρχίζουν να περιδινούνται και να ταλαντώνονται. Το κατάστρωμα αποκολλάται και ο δρόμος πέφτει στον ποταμό East.

Μια κρεμαστή γέφυρα, όπως η Golden Gate, μπορεί να επιβιώσει από την αποδυνάμωση ενός κάθετου συρματόσχοινου, όταν όμως αρχίσουν να υποχωρούν δύο ή τρία από αυτά, ολόκληρη η γέφυρα κινδυνεύει. Το πλεκτό ατσάλι πέφτει στο νερό από κάτω.

100 Χρόνια μετά τον άνθρωπο: Είναι η περίοδος, 
που ξεκινούν οι πρώτες μεγάλες καταρρεύσεις πολλών ανθρώπινων κατασκευασμάτων.

Αν κάποιες από τις μεγαλύτερες κατασκευές μας έχουν ήδη καταστραφεί μετά από εκατό χρόνια, έχουμε την ελπίδα ο πολιτισμός μας να αφήσει πίσω του ένα μόνιμο σημάδι, αφού θα έχουμε φύγει; Τι θα απομείνει από τις καταγραφές τής ιστορίας και τού πολιτισμού μας εκατό χρόνια μετά τον άνθρωπο; Τα χρηματοκιβώτια περιέχουν το πιό πολύτιμο υλικό μας. Οι μεγαλύτεροι εχθροί τους είναι η θερμοκρασία κι η υγρασία. Όσο αποθηκεύονται στις ελεγχόμενες αυτές συνθήκες πιστεύουμε, ότι θα διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αν αποθηκευτούν υπό ιδανικές συνθήκες το χαρτί και το φιλμ έχουν προσδόκιμο ζωής 200 ή 300 χρόνων. Αν όμως εκτεθούν στα σκληρά στοιχεία ενός ανεξέλεκτου περιβάλλοντος, ο μέσος χρόνος ζωής τους μειώνεται τουλάχιστον στο μισό. Η ακετυλοκυτταρίνη, το πιο συνηθισμένο υλικό, που χρησιμοποιήθηκε για φιλμ και φωτογραφίες κατά τον 20ο αιώνα, αρχίζει να φουσκώνει και να παραμορφώνεται. Όλη αυτή η καταγραφή τού πολιτισμού και τής ιστορίας από την απόβαση τής Νορμανδίας ως τα χολυγουντιανά φιλμ, ακόμα κι οι αγαπημένες σας οικογενειακές ταινίες και φωτογραφίες, δεν θα αντέξουν πάνω από έναν αιώνα χωρίς τη φροντίδα τών ανθρώπων.

Στις βιβλιοθήκες, τις μεγάλες αποθήκες τής συλλογικής μας γνώσης, η καταστροφή έρχεται από μικροσκοπικούς εισβολείς. Αν και δεν τα βλέπουμε, σπόρια μούχλας υπάρχουν σε όλες τις επιφάνειες γύρω μας. Σε κατάσταση αδράνειας αφήνουν το χρόνο να περνά περιμένοντας τις κατάλληλες συνθήκες για να χτυπήσουν. Τα υψηλά ποσοστά υγρασίας δημιουργούν τις σωστές συνθήκες.

Οι πάπυροι τής Νεκράς Θάλασσας επιβίωσαν για 2.000 χρόνια σε σπηλιές στην έρημο τής Ιουδαίας. Η μακροβιότητά τους οφείλεται στο ξηρό κλίμα και στην έλλειψη τού καταστροφικού ηλιακού φωτός, αλλά αυτές είναι σπάνιες εξαιρέσεις.

Ακόμα και τα ψηφιακά μας μέσα δεν θα αντέξουν για πάντα. Οι εκτιμήσεις για τό χρόνο ζωής των cd και τών dvd κυμαίνονται από λίγες δεκαετίες σε λίγους αιώνες υπό ιδανικές συνθήκες.

Γνωρίζουμε για τους αρχαίους αιγύπτιους, γιατί άφησαν μνημεία χαραγμένα σε πέτρα. Η δική μας καταγραφή γνώσης, πληροφορίας, ιστορίας, προόδου είναι σε υπολογιστές, σε cd ή σε τυπωμένο χαρτί. Είναι υλικά, που με το χρόνο θα εκφυλιστούν. Δεν θα αντέξουν χιλιάδες χρόνια, όπως όσα άφησαν οι αιγύπτιοι. Είναι τραγική ειρωνεία το ότι παρά την πρόοδό μας δεν έχουμε κάτι τόσο ανθεκτικό όσο οι πήλινες πλάκες ή τα πέτρινα εργαλεία τους. 

Εκατό χρόνια μετά τον άνθρωπο,
το εναέριο τραίνο τού Chicago, καταρρέει σε ερείπια.


150 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Τα μετρό, που άρχισαν να πλημμυρίζουν μέσα στις πρώτες μέρες μετά τον άνθρωπο, είναι πλέον υπόγεια ποτάμια. Οι δοκοί και οι αψίδες, που συγκρατούν τις οροφές των σηράγγων, είναι στα πρόθυρα τής κατάρρευσης.

Με τον καιρό, αν οι σήραγγες πλημμυρίσουν από νερό, οι κολόνες, που στηρίζουν τους θόλους τους, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και τους δρόμους από πάνω, θα διαβρωθούν και θα αρχίσει η κατάρρευση.

Πάνω από το έδαφος, η ζωή στην πόλη βρίθει και πάλι. Αναρριχητικά φυτά έχουν αναπτυχθεί πάνω στους εγκαταλειμμένους ουρανοξύστες και προσαρμόζονται, ώστε να τρέφονται από το νερό τής βροχής, που λιμνάζει στις ρωγμές και τα περβάζια. Τα αναρριχητικά αναπτύσσονται κι έχουν μικρά κλαδιά. Αναπτύσσονται έτσι, κάθετα οικοσυστήματα με έντομα, ποντίκια, φίδια και κάθε είδους πλάσματα. Εκεί φωλιάζουν τώρα πουλιά και αρπακτικά, που τα κυνηγούν.

Καθώς τα έντομα κι άλλα μικρά ζώα εγκαθίστανται σ΄αυτά τα κάθετα οικοσυστήματα, οι γάτες κάνουν την εμφάνισή τους. Αμέσως μετά την εξαφάνιση των ανθρώπων, τα αιλουροειδή αντικατέστησαν την τροφή, που τους παρείχαν οι άνθρωποι, με ποντίκια τού αγρού και μικρά πουλιά. Το κυνήγι εκεί έξω ήταν δύσκολη δουλειά, αλλά εδώ πάνω βρίσκουν έυκολα τη λεία τους. Τώρα, ζουν όλη τους τη ζωή ψηλά, πάνω από την πόλη βρίσκοντας ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσουν χωρίς να χρειάζεται να πατούν ποτέ στο έδαφος. Είναι οι βασιλιάδες μιας νέας τροφικής αλυσίδας σε μεγάλα ύψη με θέα εκατομμυρίων δολλαρίων σε ένα αλλόκοτα αλλαγμένο τοπίο τής πόλης. 









Φανταστείτε
τα κτίρια και τους ουρανοξύστες
γεμάτους κισσούς.
Στον ουρανό
θα πετούν γεράκια.
Θα είναι υπέροχα!

Εν τω μεταξύ, οι σκύλοι έχουν επιστρέψει σε συμπεριφορές των προγόνων τους. Κάποιοι έχουν αναμιχθεί με λύκους και πλέον περιφέρονται σε αγέλες, για να μπορούν να σκοτώνουν μεγαλύτερα θηράματα.

Τα σκυλιά μας, φαίνονται ήρεμα μέσα στο σαλόνι μας, αλλά έχουν το ένστικτο, για να επιβιώσουν. Θα έκαναν ό,τι χρειαζόταν, για να κυνηγήσουν και να ζήσουν.

150 χρόνια μετά τον άνθρωπο, οι ωκεανοί σφύζουν από ζωή. Τα θαλάσσια είδη έχουν καλωσορίσει την εξαφάνιση τής ανθρωπότητας. Πάντα φερόμασταν στους ωκεανούς με παράδοξο τρόπο. Τους αντιμετωπίζαμε ταυτόχρονα ως πηγή τροφής και ως τουαλέτα. Με το χρόνο, η ικανότητά μας για καταστροφή όλο και μεγάλωνε. Χωρίς ανθρώπους να ψαρεύουν και να μολύνουν τη θάλασσα, ο δρόμος έχει ανοίξει γι΄αυτή την εκπληκτική ανάκαμψη. 

150 χρόνια μετά τον άνθρωπο, το Prudential,
το ψηλότερο κτίριο στη Βοστώνη, 

θρυμματίζεται στους καταπράσινους κήπους,
που έχουν κυριαρχήσει στην πόλη.


200 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Από τη Νέα Υόρκη στο Chicago, το Seattle και το Παρίσι τα σιδερένια και ατσάλινα ορόσημά μας, είναι στα πρόθυρα τής κατάρρευσης. 



Ο πύργος τού Άιφελ είναι ορόσημο,
αλλά αυτό δεν τον προστατεύει
από το διαβρωτικό περιβάλλον.
Αν δεν γίνει τίποτε γι΄αυτό,
η κατασκευή θα πέσει.
Είναι καταδικασμένος.

Αν και άντεξε περισσότερο από τις κρεμαστές γέφυρες, ο πύργος τού Άιφελ δεν είναι άτρωτος. Την εποχή των ανθρώπων, η σιδερένια υπερκατασκευή έπρεπε να βάφεται κάθε επτά χρόνια, για να προστατεύεται από τη διάβρωση.


Το διάστημα εκατό
μέχρι τριακοσίων χρόνων
μετά τον άνθρωπο
είναι πιθανό να είναι η εποχή
των μεγάλων καταρρεύσεων
σε όλο τον κόσμο.

Στο Seattle, η εμβληματική διαστημική βελόνα, είχε σχεδιαστεί για να ταλαν- τώνεται ένα εκατοστό για κάθε 6,5 χιλιόμετρα ταχύτητας αέρα. Μα, με το ατσάλι να έχει αποδυναμωθεί από τη διάβρωση, ένας λίγο πιο δυνατός αέρας αρκεί για να γκρεμίσει αυτό το σύμβολο τής διεθνούς έκθεσης τού 1962.

Όταν εξαφανίστηκαν οι άνθρωποι, το επίπεδο τής θάλασσας είχε αρχίσει ήδη να ανεβαίνει. Στο Manhattan, με το πέρασμα των αιώνων, το υγρό έδαφος γύρω από τα θεμέλια τού κτιρίου Empire State, έχει επιτρέψει στο κτίριο να γείρει. Όταν ένα κτίριο παρεκκλίνει από τον κάθετο άξονά του, η βαρύτητα αυξάνει τις πιέσεις στη βάση του. Δύσκολα θα δούμε ουρανοξύστη να πέφτει σαν δέντρο στο δάσος. Μα, όταν αρχίσει να γέρνει, η βαρύτητα θα κάνει το κτίριο να καταρρεύσει στην ίδια του τη βάση. 






Το κτίριο Chrysler, 

ο ψηλότερος κάποτε 
ουρανοξύστης τής Νέας Υόρκης, 
τελικά καταρρέει.

Η αποσύνθεση έχει κατακτήσει την πόλη τού Chicago, 
τη γενέτειρα τού ουρανοξύστη. 
Ο πύργος Sears, η ψηλότερη κατασκευή στο βόρειο Αμερική, 
έφτασε στο τέλος τής βασιλείας του.





200 χρόνια μετά τον άνθρωπο,
το ψηλότερο κτίριο τού Τέξας,
υποκύπτει στη διάβρωση
και καταρρέει
κάτω από το βάρος του.





300 χρόνια μετά τον άνθρωπο,
η διάβρωση τελικά καταβάλει
το Άγαλμα τής Ελευθερίας
στέλνοντάς το
στο βυθό τής θάλασσας.

500 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Τα πρώτα 500 χρόνια μετά τον άνθρωπο υπήρξαν μια εποχή αποσύνθεσης και καταστροφής. Οι κατασκευές μας από τσιμέντο άντεξαν περισσότερο από όλα. Οι αρχαίοι εφηύραν την πρώτη μορφή τσιμέντου και κάποιες κατασκευές τους παρέμειναν ακέραιες για πάνω από 2.000 χρόνια. Αλλά το σύγχρονο τσιμέντο δεν είναι εξ ίσου ανθεκτικό. Έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα νερού, τοποθετείται πιο χαλαρά κι αυτό οδηγεί στη δημιουργία περισσότερων θυλάκων αέρα και ρωγμών.

Οι σύγχρονες κατασκευές από μπετόν έχουν άλλο ένα μοιραίο ελάττωμα. Κάτω από την επιφάνεια των κτιρίων από σκυρόδεμα υπάρχει ένα πλέγμα από ράβδους χάλυβα. Το τσιμέντο τις διατηρεί σε αλκαλικό περιβάλλον. Όταν η αλκαλικότητα αλλοιωθεί με το χρόνο, τότε ο χάλυβας θα αρχίσει να διαβρώνεται.

Καθώς οι χαλύβδινοι ράβδοι οπλισμού σκουριάζουν, ο όγκος τους τριπλασιάζεται πιέζοντας προς τα έξω και το σκυρόδεμα θρυμματίζεται. Μιλώντας γενικά, σε 50 χρόνια θα εμφανιστούν ρωγμές. Σε 100 χρόνια το τσιμέντο θα ξεφλουδίζει. Σε 500 χρόνια, τα κτίρια από σκυρόδεμα δεν θα υπάρχουν.

Όλοι μας ξέρουμε, ότι τα σώματά μας θα διαλυθούν κάποτε. Γιατί όχι και οι πόλεις μας;


1000 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Πριν από 1.000 χρόνια, στον πλανήτη Γη ζούσαν 6,5 δις άνθρωποι. Κατά τις αρχές τού 20ού αιώνα, πάνω από τους μισούς από αυτούς ζούσαν σε πόλεις. Τώρα, αυτές οι πόλεις δεν αναγνωρίζονται.

Θα υπάρχουν ελάχιστα ίχνη από κτίρια. Ελάχιστα ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας. Αυτό, που θα βλέπουμε, θα είναι μια ζούγκλα από φυτά.

Όλα μετέφεραν τα νερά τής βροχής στη θάλασσα. Τί γίνεται σήμερα; Η βροχή πέφτει, το χιόνι λειώνει, αλλά κυλά στους δρόμους και καταλήγει στις αποχετεύσεις. Χωρίς ανθρώπους κανείς δεν θα συντηρεί τους δρόμους. Θα αρχίσουν να διαλύονται. Τα δέντρα θα επιστρέψουν, η βλάστηση θα επιστρέψει. Στο τέλος, ο κύκλος τού νερού θα αποκατασταθεί.

Υπήρχαν πάνω από 40 ρυάκια στο νησί τού Manhattan. Εκεί, που είναι σήμερα το διοικητικό κέντρο τής Νέας Υόρκης με τα γνωστά από την τηλεόραση δικαστήρια, στην πλατεία Folley, πριν 400 χρόνια, ήταν η λίμνη Collect. Εκεί υπήρχε κι ένα ποταμάκι, που κατέληγε στον ποταμό Hanston. Ένα άλλο κατέληγε στον ποταμό East. Ήταν μια όμορφη λίμνη περικυκλωμένη από λόφους.

Τί θα γινόταν αν χάνονταν όλοι οι άνθρωποι; Τα κτίρια θα κατέρρεαν. Το έδαφος θα αναδιαμορφωνόταν. Θα άρχιζαν να φυτρώνουν δέντρα. Τα κτίρια θα γίνονταν οι νέοι λόφοι, το νέο αμφιθεατρικό τοπίο. Η φύση θα ανέκαμπτε και θα ξανάκανε το μέρος πράσινο, όπως πρέπει να είναι η Γη.

Η πόλη τής Νέας Υόρκης, όπως κι ο υπόλοιπος πλανήτης, έχει αλλάξει δραστικά. Οι άλλοτε θορυβώδεις πόλεις έχουν σιωπήσει από την βίαιη επίθεση τής φύσης.

1.000 χρόνια μετά των άνθρωπο: 
Όλες οι σύγχρονες πόλεις θα έχουν εξαφανιστεί 
και θα έχουν αντικασταθεί απο δάση, λίμνες και ποτάμια, 
όπως περίπου ήταν πριν την εγκατάσταση τού ανθρώπου σε αυτές.


10.000 χρόνια μετά τον άνθρωπο
Έχουν περάσει 10.000 χρόνια χωρίς ανθρώπους. Είναι πιθανό, να εξαφανίστηκε η ανθρωπότητα και μετά από μόλις δέκα χιλιετηρίδες να μην έχει αφήσει κανένα ίχνος;

Οι επιστήμονες προέβλεψαν κάποτε, ότι η ιστορία και ο πολιτισμός μας θα συνέχιζαν να ζουν μέσω των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών μας, που θα συνέχιζαν την πορεία τους στο σύμπαν μέχρι το άπειρο, όπου ίσως θα συντονίζονταν με ένα νοήμον είδος σε κάποιο μακρυνό πλανήτη.

Κάποιο πιστεύουν, ότι υπάρχει ένα επεκτεινόμενο κέλυφος ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών προς το σύμπαν, που μεταφέρει την κουλτούρα μας. Δυστυχώς, πρόσφατοι υπολογισμοί τού SETI έδειξαν, ότι σε 1-2 έτη φωτός μετατρέπονται απλά σε θόρυβο.

Αν αυτό αληθεύει, τα σήματά μας δεν θα φτάσουν ούτε στο πλησιέτσερο αστέρι πέρα από τον Ήλιο.

Τί θα απομείνει λοιπόν, 10.000 χρόνια μετά τον άνθρωπο, για να πει την ιστορία των κάποτε μεγάλων πολιτισμών, που πέρασαν από τη Γη; Το σίδερο διαβρώνεται, το σκυρόδεμα θρυμματίζεται, το ξύλο και το χαρτί σαπίζουν.

Ωστόσο, κάποια από αυτά, που έκτισε ο άνθρωπος στη Γη, παραμένουν. Οι πιο κολοσσιαίες πέτρινες κατασκευές μας, όπως το μεγάλο Σινικό Τείχος, έχουν επηρεαστεί από το χρόνο, από τη διάβρωση, αλλά με τόσο αργούς ρυθμούς, που θα είναι αναγνωρίσιμες υπό κάποια μορφή για αιώνες.








Η μεγάλη πυραμίδα τής Γκίζας 

είναι τόσο τεράστια, 
που θα αντέξει αρκετά, 
πριν την καταπιεί η άμμος τής ερήμου.

Το φράγμα Hoover φτιάχτηκε να είναι τόσο σκληρό όσο και τα τοιχώματα τού φαραγγιού γύρω του. Είναι μια από τις τελευταίες ανθρώπινες κατασκευές, που έχουν απομείνει. Τώρα όμως, χιλιάδες χρόνια αργότερα, η γη θα δεχθεί τις τελευταίες μεγάλες καταρρεύσεις. Το περιβάλλον νικάει τελικά. Σεισμοί, αμμοθύελλες, βροχή.

Μόνος εχθρός τού όρους Rushmore, που έχει λαξευτεί σε γρανίτη, σε οικολογικά σταθερό μέρος, είναι η βροχή. Το όρος Rushmore μπορεί να υπάρχει για 100 ή 200 χιλιάδες χρόνια. Ίσως θα το αντικρίζουν με δέος οι πρώτοι αντικαταστάτες μας.

Και ποιος ή τί θα είναι οι αντικαταστάτες μας; Ίσως οι χιμπαντζήδες καταφέρουν με κάποιο τρόπο να κάνουν το άλμα. Πρέπει να σκεφτούμε το εξής: Κάποιοι πιστεύουν, ότι η φύση μπορεί να κάνει τα ζώα να χρησιμοποιούν εργαλεία ή να ελέγχουν το περιβάλλον τους. Αλλά το να κοιτούν τον ουρανό και να φαντάζονται το σύμπαν, να αναλογίζονται για τα ίδια και το ρόλο τους στη Γη, ίσως είναι ένα καθαρά τυχαίο άλμα, που έκανε η ανθρωπότητα. Και τότε, δεν μπορούμε να μιλάμε για απόλυτη επαναφορά. Ο πλανήτης μπορεί να συνεχίσει, αλλά κανείς δεν θα μιλά γι΄αυτό. Κανείς δεν θα το σκέφτεται.

Αν τα 4,5 δις χρόνια ζωής τής Γης συμπτύσσονταν σε ένα 24ωρο, το πέρασμα 10.000 ετών θα ήταν ένα κλάσμα τού δευτερολέπτου. Ο χρόνος, που έχει περάσει ο άνθρωπος στη Γη ως τώρα, θα ισούταν με σχεδόν μισό λεπτό. Έτσι λοιπόν, σαν ένα εγκαταλειμμένο χωριό σε κοσμική κλιμακα, η Γη θα συνεχίσει να γυρίζει χωρίς εμάς. Υπήρχε ζωή πριν τον άνθρωπο. Θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτόν...


Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο βασίστηκε σε αποσπάσματα από το «Life after Peοple», ένα ντοκυμαντέρ τού Daνid de Vries, που πρωτοκυκλοφόρησε το 2008 από το Ηistοry Channel. Οι εκτιμήσεις των επιστημόνων και των ειδικών σχετικά με τις επιπτώσεις τυχόν ξαφνικής εξαφάνισης τού ανθρώπου από τη Γή, είναι βασισμένες σε ιστορικά και αποδεδειγμένα αποτελέσματα σε περιοχές, που για διάφορους λόγους έχουν ήδη εγκαταλειφθεί απο τον άνθρωπο. Οι φωτογραφίες από την Ελλάδα είναι τής «Ελεύθερης Έρευνας».   



πηγη ελευθερη σκεψη