ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

26.5.15

Εκτός από αυτούς που πέθαναν σε μάχες και αγώνες για την ελευθερία, όλοι οι υπόλοιποι ζωντανοί βγάλαμε τον σκασμό για να έχουμε ελευθερία. Ατομική.

Ξέρεις πότε τελείωσε αυτός ο λαός; Την ημέρα που του έδωσαν το χαρτί της ελευθερίας και δεν είδε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραφε. 
Ήταν η τελευταία του ευκαιρία πριν εφτά δεκαετίες να σπάσει όλες τις συμφωνίες με τους μέχρι τότε εξουσιαστές Ευρωπαίους και να φτιάξει κράτος. 
Δεν άντεχε όμως άλλο πόλεμο, άλλη στέρηση, άλλη μάχη και είπε να ελευθερωθώ τώρα και βλέπουμε για αύριο.

Από πότε το μάθημα της ελευθερίας διακόπτεται για κομματικές διαφημίσεις με σπόνσορες πακέτα Μάρσαλ;

Την ημέρα που κατέβηκαν οι σβάστικες από όλα τα κρατικά κτίρια και έφυγε και το τελευταίο τζιπ με τους ναζιστές αξιωματικούς από την Αθήνα, βγήκε η Ελλάδα στους δρόμους να πανηγυρίσει την "νίκη" της. 


Επάνω σε αυτόν τον πανηγυρισμό, στον οργασμό της στιγμιαίας ελευθερίας δεν ήθελε να λύσει κι άλλο πρόβλημα. Το σημαντικότερο πρόβλημα: Το πού ανήκω τώρα.

Πώς νοείται να έχεις ελευθερία όταν πρέπει να ανήκεις κάπου;

Όταν έφθασε το πρώτο πλοίο που ξεφόρτωνε Άγγλους στρατιώτες στον Πειραιά για να καταλάβουν την Αθήνα από τους Έλληνες, ακόμα αναρωτιέμαι πού ήταν αυτά τα εκατομμύρια Ελλήνων της επαρχίας και δεν έφτασαν ποτέ στην πρωτεύουσα να υπερασπιστούν την Ακρόπολη που μόλις την άφησαν οι Γερμανοί, την καταλάμβαναν οι Άγγλοι. 


Τι δεν έβλεπαν εκείνη την στιγμή οι ελεύθεροι Έλληνες; Το να σκοτώνεις τον εχθρό Γερμανό είναι ηρωισμός αλλά το να σκοτώνεις τον κατακτητή "σύμμαχο" Άγγλο είναι προδοσία;

Από πότε η ελευθερία χρειάζεται συμμάχους; 
Όταν ξεκίνησαν τα πρώτα τρένα και τα πρώτα πλοία με όλο το εργατικό δυναμικό της χώρας για τα εργοστάσια της Δύσης οι φωτογραφίες δείχνουν λευκά μαντήλια από αυτούς που έμειναν πίσω, αλλά πουθενά λαός να φράξει τα λιμάνια και τους σιδηροδρομικές γραμμές για αυτό που συντελούσε η ελεύθερη δημοκρατική εξουσία εναντίον της Ελλάδας και υπέρ των συμμάχων για ένα κομμάτι ψωμί.

Από πότε η ελευθερία αναγκάζεται να ξενιτευτεί για να ζήσει; 
Στα δικαστήρια και στα υπόγεια της ασφάλειας από το 1944 μέχρι το 1974 δικαζόταν Έλληνες για την ελευθερία. 30 χρόνια τα ξερονήσια γέμιζαν Έλληνες, οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πολεμήσει για την ελευθερία όλων. 

Όταν όμως η δική τους ελευθερία σκάλωνε στην ησυχία των "ελευθέρων" πολιτών τότε ήταν ολομόναχοι απέναντι στο τέρας.

Πού ήταν τα εκατομμύρια των Ελλήνων να σταματήσουν την καταπάτηση της ελευθερίας ακόμα κι ενός Έλληνα;

Πώς κοιμόταν ήσυχος αυτός ο λαός το βράδυ όταν γνώριζε, έβλεπε, άκουγε το κλάμα ενός παιδιού που του έπαιρναν τα όργανα της εξουσίας τον πατέρα ή τη μάνα του γιατί έτσι πρόσταζε το Κράτος των ανελευθέρων;

Από πότε η ελευθερία συλλαμβάνει και εκτελεί το δικαίωμα για ελευθερία; 
Εφτά χρόνια η χούντα των συνταγματαρχών έκανε αυτό που όριζε η Δύση αλλά αυτά τα χρόνια πού ήταν ο λαός;

Διότι πώς μπορούν να σταματήσουν 100,000 στρατιώτες (άγνωστο γιατί δεν λιποτάκτησαν) 5,000,000 Έλληνες που δεν είχαν ξεχάσει ακόμα να χρησιμοποιούν τουφέκι και όπλο;
Τόσο θαμπωμένοι από την ελευθερία τους ήταν και τόσο υπερήφανοι που ο δρόμος έφτασε στο χωριό και η κολόνα της ΔΕΗ μπήκε στην πλατεία αλλά ποτέ δεν την είδαμε αναμμένη αφού από τις 8 έπρεπε να είμαστε στα σπίτια με στρατιωτικό νόμο;

Από πότε η ελευθερία εξαγοράζεται με ευκολίες ζωής; 
Εκτός από αυτούς που πέθαναν σε μάχες και αγώνες για την ελευθερία, όλοι οι υπόλοιποι ζωντανοί βγάλαμε τον σκασμό για να έχουμε ελευθερία. Ατομική. 

Ποτέ δεν νοιαστήκαμε για την συλλογική. Τα ψιλά γράμματα εκείνου του συμβολαίου πριν 70 χρόνια ήταν το Μνημόνιο που δεν υπέγραψαν μόνο αυτοί που τους έφαγε το μαύρο χώμα ή που κυκλοφορούσαν με χαρτί κοινωνικών φρονημάτων στην τσέπη του πουκαμίσου.

Για τους δεύτερους υπήρξε η εναλλακτική να το βουλώσουν και να κλειστούν στο προσωπικό τους εγκεφαλικό κελί εις το όνομα της ελευθερίας των παιδιών τους. 

Άτυχοι ήταν που επένδυσαν στα παιδιά τους τα οποία κρύβονται πίσω από την φούστα της ελπίδας μη τους πάρουν τα βόλια της Ελευθερίας που είναι ακροβολίσμενη σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σημαδεύει καθημερινά τα εκατομμύρια δηλωσιών ανελευθέρων. 
Φθάσαμε μετά από 70 χρόνια να διαπραγματευόμαστε την Ελευθερία. Να μεταρρυθμίσουμε τους όρους ακόμη και αυτής της υποτιθέμενης Ελευθερίας. Να υπογράψουμε πάνω σε εκείνες τις ξεθωριασμένες παλιές υπογραφές των προγόνων μας τους ίδιους όρους για να πάρουμε λεφτά.
Από πότε η Ελευθερία μπαίνει σε διαπραγμάτευση και από πότε ξεπουλιέται; 
Υπογράφω, ανήκω, διαχειρίζομαι, αναγκάζομαι, συλλαμβάνω, εκτελώ, εξαγοράζομαι, ξεπουλιέμαι, διαπραγματεύομαι είναι ρήματα που ταιριάζουν απόλυτα σε έναν λαό που έχει την τιμή ο εθνικός του ύμνος να είναι ο μοναδικός στον κόσμο που υμνεί την Ελευθερία και την σιγουριά ότι μπορεί να φοβάται ελεύθερα.


Το διαβάσαμε από το: Μάθημα Ελληνικής Ελευθερίας... http://thesecretrealtruth

24.5.15

Πόσα θα ζητήσεις να σου δώσουν για να τους προσκυνήσεις;

Να λοιπόν που έπεσαν κι οι μάσκες και φανήκανε οι δαίμονες γεμάτοι υπεροψίανα αλυχτούν, να φοβερίζουν και να απειλούν πως θα μας λιανίσουν...

Να λοιπόν που είδαμε τώρα πως εκείνοι που θέλανε να τους νομίζουμε για φίλους, είναι εκείνοι που χρόνια τώρα σχεδιάζανε πως να μας τα πάρουν όλα...

Όχι, δεν είναι μόνο το σπίτι σου που βάλανε σημάδι οι μιαροί...
Όχι, δεν είναι που μας θέλουν εξαθλιωμένους και ρημαγμένους...
Όχι, δεν είναι που βάλανε την ζωή μας στόχο...
Ετούτοι δεν θέλουν τα λεφτά μας...
Μήτε τον ήλιο ή τις θάλασσές μας θέλουν να μας πάρουνε...

Αυτά που θέλουν να μας στερήσουν είναι πολύ ανώτερα και σπουδαία…

Είναι η περηφάνια μας και η περπατησιά μας.

Είναι η ελπίδα και η πίστη μας.

Είναι η ψυχή μας, τελικά, που ποθούν να λυγίσουν, να την κατακτήσουν και να την κάνουνε δικιά τους…

Βάλανε, το λοιπόν, σαν παγίδα τον μαμωνά για να μας ξεγελάσουν και να αλλοιώσουν εκείνα που οι ίδιοι ποτέ δεν είχαν.

Ετούτοι οι δαίμονες θέλουνε να τους προσκυνήσουμε σαν θεούς, στη θέση του Θεού μας...

Αυτός είναι ο σκοπός τους.
Και βάζουνε τα δουλικά τους να μας λένε πως άμα αναγνωρίσουμε την αξία τους, άμα υποταχθούμε στις βουλές τους, τότε όλα θα γίνουν καλά…!

Μα, τόσα χρόνια τώρα, εμείς κάνουμε ό,τι μας προστάζουν και είδαμε όλα να γίνονται χειρότερα. Έτσι δεν είναι;

Τι, άραγε, θα μας συμβεί σαν δοθούμε ολάκεροι στις άνομες βουλές των καταχθόνιων αυτών;

Τι, άραγε, θα ζήσουμε αν αφήσουμε όλα εκείνα που τίμησαν τους προγόνους μας;

Και σε ρωτάω πατριώτη: Έχει μπέσα ο διάολος;
Αν νομίζεις πως οι δουλειές μαζί του αφήνουνε κέρδος, τότε να το μελετήσουμε για να δούμε τι θα κάνουμε επιτέλους.

Αλλά, για πες μου, τι θέλει να ορίσει σαν δικό του ο μαύρος ετούτες τις στιγμές που ζούμε;

Και σε ξαναρωτάω αδελφέ, επειδή το δικό σου το μυαλό γνωρίζει περισσότερα από το δικό μου το αγράμματο:

Ποια τιμή θα βάλεις στην ζωή σου αδερφέ;

Ποια τιμή θα ορίσεις για το χώμα στους τάφους των γονιών σου;

Πόσα θα ζητήσεις να σου δώσει ο μαύρος, για να τον προσκυνήσεις;

Και άντε, εσύ κι εγώ, πες ότι την ζωή μας και την ψυχή μας την έχουμε για πούλημα ή και για πέταμα. 

Πόσο περισσότερο αχρείοι μπορούμε να γίνουμε, αφού σήμερα οι δαίμονες θέλουν να τους παραδώσουμε και των αγέννητων τις ψυχές;

Το αντέχεις αυτό;
Χωρίς μέρος να σταθείς...
Χωρίς μέρος να ταφείς...
Δίχως πατρίδα, χωρίς ψυχή, χωρίς Θεό…
Έτσι θα μείνεις…

Κι όλα αυτά επειδή λύγισες, έσκυψες και προσκύνησες τους δαίμονες, ενώ γνώριζες τις διαθέσεις του αφεντικού τους…

Τέλος, επειδή οι ώρες είναι τέτοιες, όλοι μας πρέπει να αναλογισθούμε τι είναι το καλύτερο για εμάς:

Να πεθάνουμε όρθιοι και παλεύοντας ή γονατιστοί και ζητιανεύοντας την καλοσύνη των δαιμόνων;

Και σε ετούτη την απόφαση δεν χωρεί αναβολή.
Και να θυμάσαι καλά πως ετούτη η πατρίδα, ετούτη η γη δεν μας ανήκει. 

Ανήκει σε εκείνους που την τίμησαν και σε εκείνους που έρχονται μετά από εσένα. 

Δικό μας χρέος είναι να την παραδώσουμε ολόκληρη σε εκείνους που πραγματικά ανήκει. Μονάχα αυτό έχουμε...



πηγη thesecretrealtruth.

23.5.15

ΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ!!!

Κάπου διαβάσαμε ένα ωραίο παράδειγμα για το τι αγοράζαμε το 1999 (πριν το ευρώ) με 1.000 δραχμές και πόσο πληρώνουμε σήμερα για τα ίδια προϊόντα, σε σύγκριση με τους βασικούς μισθούς τότε και τώρα.

Τι αγοράζαμε το 1999;
Τ
σιγάρα αμερικάνικα: 400 δραχμές. Τυρόπιτα: 100 δραχμές. Καφές φραπόγαλο:
500 δραχμές. Σύνολο 1.000 δραχμές, με βασικό μισθό 170.000 δραχμές.

Τι αγοράζουμε το 2014;
Τσιγάρα αμερικάνικα: 4,70 ευρώ. Τυρόπιτα 1,5 ευρώ. Καφές φραπόγαλο: 3 ευρώ. Σύνολο 9,2 ευρώ, δηλαδή 3.135 δραχμές με βασικό μισθό 480 ευρώ, δηλαδή 163.000 δραχμές.

15 χρόνια μετά, το κόστος ζωής τριπλασιάστηκε, ενώ ο βασικός μισθός μειώθηκε. Η χώρα χρεοκόπησε, έχει ένα χρέος που δεν βγαίνει και μεγάλο μέρος του πληθυσμού απειλείται να χάσει τις περιουσίες του, ενώ πολλοί έχουν ήδη αυτοκτονήσει ή έχουν φύγει για το εξωτερικό.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΥΡΩ.
Τα μάτια μας 14 μην το χάσουμε. Ε;;;

ΥΓ. Ξιπασμένοι ευρωχωριάτες γίναμε. Μένουμε στο ευρώ για χάριν της φαντασίας μας, της μεγαλομανίας μας, των φόβων μας και των συμφερόντων που μας εκμεταλλεύονται.
Ας απολαύσουμε τουλάχιστον την καταστροφή ενός ιστορικού έθνους. Δεν είναι λίγο πράγμα κι αυτό!!!